Επέτειος Παύλου Φύσσα: Πολύτιμα μαθήματα για το μέλλον

Πολιτική
19 Σεπ, 2019
Φωτογραφία: Ευρωκίνηση

H έκτη επέτειος της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα είχε μια ουσιώδη διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες: ήταν η πρώτη χρονιά που το Κτήνος του νεοναζισμού σφάδαζε επιτέλους ετοιμοθάνατο κάτω από αθλητικά παπούτσια, αρβυλάκια και πέδιλα μιας πραγματικά μαζικής αντιφασιστικής πορείας.

Κι όμως κάτι βαθιά μελαγχολικό συνόδευε τη συρροή ανακουφιστικών νέων όπως τα απανωτά κλεισίματα των γραφείων της Χρυσής Αυγής, η δημοσκοπική και εκλογική της εξαφάνιση και η επικείμενη ολοκλήρωση της πολύχρονης δίκης των στελεχών της.

Ένα βουβό, ανείπωτο παράπονο πλανιόταν που έλεγε ότι δε χρειαζόταν να το περάσουμε όλο αυτό.

Μια ολόκληρη, ζωντανή ακόμα παράδοση του τελευταίου μεγάλου πολέμου, μια ολόκληρη αντιστασιακή εποποιία, βαρύς φόρος αίματος που μεταφράστηκε σε πολύτιμα μαθήματα για το μέλλον, θα έπρεπε να έχει εμποδίσει το φίδι έστω και να ξεμυτίσει απ’ το αυγό του.

Δε χρειαζόταν να το περάσουμε όλο αυτό. Ξέραμε σε κάθε σπίτι, κάθε οικογένεια, κάθε πόλη και χωριό τι ήταν και τι κάνανε οι ναζί. Κι όμως, κάποια στιγμή ένας στους δέκα συμπατριώτες μας αποφάσισε ότι αυτό το Κτήνος μπορούσε να εκφράσει την οργή του για ένα Σύστημα που δεν είχε απολέσει τη σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες του. Ένας στους δέκα συνανθρώπους μας είχε αποφασίσει ότι πρέπει να ξεσπάσει στους πιο αδύναμους απ’ αυτόν, ότι είναι ασφαλές να απελευθερώσει αυτό το τζίνι απ΄το μπουκάλι του, τόση μνήμη ποταμών αίματος δεν είχε εντυπώσει το μάθημα του πόσο βαρύ είναι το κόστος για να το ξαναβάλεις μέσα.

Ως ΜέΡΑ25 και ιδρυτικά μέλη της Προοδευτικής Διεθνούς, θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε να χτυπηθεί το φίδι σε όλες τις χώρες που ακόμα αξιώνει παρουσία και επιρροή. Ώστε να μην ξαναχυθεί ούτε μια στάλα αίμα, ώστε ούτε μια οικογένεια να μην ξανακλάψει τον άνθρωπό της, σε οποιαδήποτε γλώσσα.

Μέχρι τότε παίρνουμε κουράγιο από τις θαυμάσιες γιαγιάδες στα μπαλκόνια του Κερατσινίου και του Πειραιά, που χειροκρότησαν τα νιάτα που περνούσαν κατά χιλιάδες κάτω απ’ τις κατοικίες τους, και ενδυνάμωναν τις φωνές τους με τη δική τους:

“O ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ. ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ».