Στην εκδήλωση της νέας αρχής της παράταξης ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά, η Ηρώ Διώτη αναφέρθηκε στη σημασία της συνάντησης διαφορετικών ρευμάτων και γενεών και στους τέσσερις πυλώνες γύρω από τους οποίους οφείλουμε να συγκροτήσουμε την αριστερή εναλλακτική: την εναντίωση στον πόλεμο, την επανάκτηση αυτών που χάσαμε τα τελευταία 15 χρόνια, την αντιπαράταξη στον φασισμό και την ακροδεξιά, και την υπεράσπιση του πλανήτη απέναντι στην οικολογική καταστροφή.
__________
Η πλήρης ομιλία της Ηρώς Διώτη:
Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι, συναγωνιστές και συναγωνίστριες που συμμετέχετε στο εγχείρημα ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά που εγκαινιάζουμε σήμερα, αλλά κι εσείς που ενδεχομένως το παρακολουθείτε σήμερα είτε με ενδιαφέρον είτε με δυσπιστία, θέλω πρώτα από όλα, σε πείσμα μιας συχνής απαξίωσης των πιο απλών και κοινών συναισθημάτων στην πολιτική δράση, να μεταφέρω και να δηλώσω τη συγκίνησή μου για την παρουσία όλων όσων βρισκόμαστε σήμερα εδώ.
Τείνουμε καμιά φορά να υποτιμάμε τους εαυτούς μας, να υποτιμάμε τη δράση μας και τα αποτελέσματά της, να μηδενίζουμε τη σημασία των αγώνων που δόθηκαν χωρίς να κερδηθούν, παρασυρμένοι και παρασυρμένες κι εμείς στην απατηλή γοητεία του τραγουδιού της ήττας. Ενάντια σε αυτόν τον ψευδο-κυνισμό, που στην κατάληξή του σημαίνει την αποδοχή των κοινοτοπιών της εξουσίας, είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που σήμερα εδώ, όπως και χθες στο δημαρχείο του Περιστερίου, συναντιόμαστε κάποια από τα πιο ζωντανά κύτταρα της ελληνικής κοινωνίας. Κάποιες και κάποιοι από αυτούς που πήραν πάνω τους την ευθύνη να συντηρήσουν τις φωλιές νερού μέσα στις φλόγες, αυτά τα χρόνια της άμπωτης, αυτές και αυτοί που μέσα στην έρημο της κοινωνικής υποχώρησης, επέμειναν να ετοιμάζουν οχυρωματικά έργα, με τη σκέψη στη στιγμή της αντεπίθεσης.
Ότι συναντιούνται άνθρωποι που πριν από 10 και κάτι χρόνια αρνήθηκαν την άνευ όρων συνθηκολόγηση, αρνήθηκαν να γίνουν υποτελές τμήμα της νέας ΤΙΝΑ και εγκατέλειψαν κάθε πόστο που θα υπονοούσε συναίνεση στην υποταγή, με ανθρώπους που πριν από 10 και κάτι μήνες οργανώθηκαν και έδρασαν συλλογικά για να σπάσουν την σιωπή που είχε επιβληθεί αναφορικά με το πιο βάρβαρο έγκλημα της εποχής μας, τη γενοκτονία της Γάζας, καταφέρνοντας με πενιχρά μέσα και με την αυτό-οργάνωση ως εργαλείο, να μετατρέψουν το περασμένο καλοκαίρι σε καλοκαίρι της Παλαιστίνης, δημιουργώντας δίκτυα αγώνα και αλληλεγγύης που τα είχαμε στερηθεί για χρόνια. Και μαζί, συναντιούνται άνθρωποι που έδωσαν και δίνουν τη μάχη για το δημόσιο πανεπιστήμιο, τον αγώνα για την υπεράσπιση των προσφύγων, των μεταναστών και των μεταναστριών. Άνθρωποι που έδωσαν τη μάχη της αλληλεγγύης και της δημόσιας υγείας την περίοδο της πανδημίας. Άνθρωποι που δίνουν καθημερινές μάχες στο οικολογικό πεδίο. Και άλλοι που έδωσαν αυτά τα χρόνια συνδικαλιστικές μάχες με τραγικούς συσχετισμούς. Είναι αλήθεια να πούμε ότι πολλές, οι περισσότερες, από αυτές τις μάχες στην εποχή μας δεν κερδήθηκαν. Αλλά είναι αυτές που συγκρότησαν και κράτησαν ζωντανό αυτό το άρρητο και πολύτιμο ρεύμα της κοινωνικής, ελευθεριακής και οικολογικής Αριστεράς. Και ξέρουμε ότι παρόλες τις ήττες και τις απογοητεύσεις, παρά τις ανεπάρκειες και τις αποτυχίες, η ζωντανή ύπαρξη της κοινωνικής, ελευθεριακής και οικολογικής Αριστεράς, είναι το Μεσημέρι της κοινωνικής κίνησης και ο όρος για να διασωθεί η ζωή στον πλανήτη. Κι αν καμιά φορά μας κάνει να το ξεχνάμε αυτό η δική μας αδυναμία, είναι δυστυχώς εδώ για να μας το θυμίζει ο πόλεμος, η οικολογική καταστροφή, ο φασισμός και η φτώχεια.
Όσοι και όσες βρισκόμαστε εδώ, περάσαμε όχι μόνο μέσα στην κοινωνία αλλά και στις μεταξύ μας σχέσεις, από δυσχέρειες και ματαιώσεις. Ματαιώσεις που δεν είναι ανεξάρτητες από τη δυσπιστία και την αναδίπλωση που ενστικτώδικα γεννά η ήττα. Και είναι για αυτό, που η κοινή μας παρουσία σήμερα, αποτελεί μια πρώτη ένδειξη εξόδου από αυτό το σπιράλ, μια πρώτη κίνηση αυτοπεποίθησης ότι οι μάχες μπορούν να είναι στο εξής νικηφόρες. Η παράταξή μας, ΜέΡΑ25 – Ενωτική Αριστερά, που ξεκινά σήμερα τη νέα της πορεία, αποτελεί τη συλλογική έκφραση των αγωνιών, των δράσεων, των προσδοκιών και των ανησυχιών, όλων αυτών των μικρών ή μεγαλύτερων ρευμάτων που συναντήθηκαν στους δρόμους τα χρόνια της υποχώρησης. Είναι μια πρώτη συγκροτημένη προσπάθεια το άρρητο ρεύμα της κοινωνικής, ελευθεριακής και οικολογικής Αριστεράς, να γίνει ρητό. Και αυτό είναι ήδη ένας λόγος για να γιορτάζουμε σήμερα όλες και όλοι. Καθόλου βέβαια για να ικανοποιούμαστε.
Έχουμε μπροστά μας, αν θέλουμε να είμαστε ουσιωδώς χρήσιμες και χρήσιμοι, το έργο να συγκροτήσουμε την αριστερή εναλλακτική, τη δική μας απάντηση, γύρω από τέσσερις πυλώνες:
- Πρώτα από όλα ενάντια στον πόλεμο, παλεύοντας για τη δημιουργία ενός μαζικού αντιπολεμικού κινήματος με διεθνιστικά χαρακτηριστικά, που θα θέτει τις κοινωνίες της Δύσεις ενάντια στις κυβερνήσεις τους και στις πολιτικές τους και ειδικά, εδώ στην Ελλάδα, ενάντια στην ολοκληρωτική πρόσδεση του ελληνικού κράτους με το γενοκτόνο κράτος του Ισραήλ, που ακολουθείται πιστά από τις τελευταίες κυβερνήσεις, τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της Νέας Δημοκρατίας.
- Δεύτερο, τη συγκρότηση ενός ρεύματος που θα παλεύει συλλογικά για την επανάκτηση όλων αυτών που χάσαμε τα τελευταία 15 χρόνια και θα ξαναθέτει το ζήτημα του δημοσίου ελέγχου στις βασικές δομές της οικονομίας, των κοινωνικών υπηρεσιών, των συλλογικών συμβάσεων, της ακρίβειας, της κοινωνικής στέγης, του κοινωνικού ελέγχου στην ενέργεια, τις μεταφορές, το νερό. Ενός ρεύματος που θα αντιπαρατάσσεται στις πολιτικές φτωχοποίησης και εξατομίκευσης της κοινωνίας, δηλαδή στον αποκλεισμό, την απόγνωση και την εξάρτηση από την εξουσία.
- Τρίτο, την αναγέννηση συλλογικών δομών αντιπαράταξης στον φασισμό, την Ακροδεξιά και την αυταρχική εκδοχή των κοινωνιών που γεννά πάντα ο καπιταλισμός σε αποδρομή και έχει αποθρασύνει παγκόσμια η συγκατάβαση στην κτηνωδία της Γάζας και ο τραμπισμός. Ξεπερνώντας ανεπάρκειες της προηγούμενης περιόδου, η αντιπαράταξη αυτή πρέπει να προσβλέπει πρώτιστα στη δημιουργία δομών που να ενώνουν καταπιεσμένα στρώματα, ντόπια και μεταναστευτικά, στοχεύοντας στην ουσιώδη αλληλεγγύη και όχι απλά στην υπεράσπιση μειονοτήτων.
- Τέταρτο, την υπεράσπιση του πλανήτη απέναντι στην οικολογική καταστροφή της υπερανάπτυξης, των εξορύξεων, της ενεργειακής σπατάλης, των πυρηνικών, με τη συγκρότηση ενός κινήματος οικολογικών διεκδικήσεων που θα είναι αναπόσπαστο από το εργατικό, το αντιπολεμικό και το αντιφασιστικό κίνημα. Να θέσουμε δηλαδή τις βάσεις μιας ταξικής και σοσιαλιστικής οικολογίας, απαλλαγμένης από τις αυταπάτες και αντιπαραθετικής προς την ιδέα ενός πράσινου καπιταλισμού.
Γνωρίζουμε καλά, ότι προϋπόθεση για τη δημιουργία όλων αυτών των κοινωνικών και πολιτικών μετώπων, για την αναγέννηση μιας Αριστεράς επικίνδυνης για το σύστημα, είναι η συλλογικότητα. Δεν θα πάψουμε ποτέ να λέμε, ότι οι οργανώσεις, τα κόμματα, οι παρατάξεις που αναφέρονται στον σοσιαλισμό, πρέπει να είναι σοσιαλιστικές οι ίδιες στο εσωτερικό τους. Γι’ αυτό, εμείς, στο ΜέΡΑ25, θέλουμε να κατακτήσουμε μαζί με όλους εσάς που προέρχεστε από άλλες συλλογικότητες, όπως και τις ανένταχτες και τους ανένταχτους αγωνιστές και αγωνίστριες, αυτό το είδος συλλογικής λειτουργίας που απελευθερώνει τις ασταμάτητες δημιουργικές δυνατότητες της συλλογικής διάνοιας. Όλες και όλοι μαζί καλούμαστε να κάνουμε βήματα προς μια λειτουργία βασισμένη στην αλληλεγγύη, την συντροφικότητα και τη δημοκρατία με αυτονομία, χωρίς ηγεμονισμούς.
Σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια χωρούν τα πάντα. Και η κριτική, και τα λάθη και οι διαφωνίες. Το μόνο που δεν χωρά είναι πρακτικές επιβολής, ξένες προς τις αξίες της Αριστεράς και αντιθετικές προς το κοινωνικό σχέδιο που υπηρετούμε. Και εκτιμώ ότι με όλες τις δυσκολίες και τις καθυστερήσεις, στο ΜέΡΑ25 έχουμε αποδείξει αυτόν τον προσανατολισμό και αυτή την οριοθέτηση. Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που γιορτάζουμε σήμερα τη συνεργασία με τις υπόλοιπες δυνάμεις που βρίσκονται εδώ και επιδιώκουμε και τη συνεργασία με δυνάμεις που συμμερίζονται στις βασικές αρχές αυτούς τους στόχους και τις πρακτικές.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι, βγαίνουμε από μια δύσκολη και σκοτεινή περίοδο ήττας. Πρέπει να αντέξουμε και να δυναμώσουμε για να βγούμε όρθιοι. Η ενωτική μας παράταξη που σήμερα ξεκινά μια νέα πορεία συμβάλει σε αυτό. Χθες, ο σύντροφος Μιωντάκης είπε κάτι πολύ σωστό: ότι όλα αυτά τα χρόνια, αποτυχάμε σε όλα βασικά μας σχέδια, αλλά είχαμε δίκιο σε κάθε κομμάτι της κριτικής μας για το σύστημα. Μετά από μια δεκαετία αναδίπλωσης, καλούμαστε αυτή τη δύναμη της κριτικής να την μετατρέψουμε σε δημιουργική δύναμη. Αυτός είναι ο συλλογικός μας στόχος που εκκρεμεί. Όπως εκκρεμεί το διαχρονικό κάλεσμα να γκρεμίσουμε την τάξη των δήμιων που είναι πάντα χτισμένη στην άμμο. Καμία οπισθοχώρηση, καμία ματαίωση δεν φτάνει για να μας κάνει να το ξεχάσουμε αυτό.
Ξεκινάμε λοιπόν ένα ταξίδι, του οποίου τον δρόμο αναγκαστικά θα τον ανακαλύψουμε στην πορεία. Όπως γράφει η σπουδαία Σιμόν Βέιγ, και επαναλαμβάνει η κατακλείδα της διακήρυξής μας, «τυφλοί όπως είμαστε, είμαστε καταδικασμένοι να επιλέξουμε ανάμεσα στην συνθηκολόγηση και την περιπέτεια». Και θα επιλέγουμε πάντα την περιπέτεια γιατί η συνθηκολόγηση κάνεις τις ζωές μας άσχημες. Και αυτή τη φορά, θα νικήσουμε.
Το βίντεο της ομιλίας της Ηρώς Διώτη:
Θέλεις να μαθαίνεις για τις δράσεις του ΜεΡΑ25; Γράψου εδώ.
