Η συζήτηση που δεν κάνουμε για τους αγρότες

Αρθρα - Αναδημοσιεύσεις
24 Δεκ, 2025

Της Ηρώς Διώτη
Αναδημοσίευση από το Documento

Δεν χρειάζε­ται να έχει κανείς αγρο­τική κατα­γωγή ή σχε­τικά ερε­θίσματα για να κατα­λάβει ότι οι αγρότες έχουν δίκιο. Το πρόβλημα είναι πολύ απλό και συγκε­κρι­μένο. Το κόστος παρα­γω­γής είναι τεράστιο –η ενέρ­γεια, οι ζωο­τρο­φές, τα φάρ­μακα, τα λιπάσματα, σε λίγο και το νερό, όπως επι­χει­ρείται η ιδι­ω­τι­κο­ποίησή του από την πίσω πόρτα– και ο κεντρι­κός σχε­δια­σμός για να αντι­με­τω­πι­στεί ανύπαρ­κτος.

Ούτε χρειάζε­ται να είναι κάτοι­κος της περι­φέρειας για να αντι­λη­φθεί την κατα­στροφή σε καλ­λιέρ­γειες, ζωικό κεφάλαιο και εγκα­τα­στάσεις που υπέστη­σαν οι αγρότες της Θεσ­σα­λίας μετά τις πλημ­μύρες του Daniel ή οι κτη­νο­τρόφοι μετά τη θανάτωση πάνω από 400.000 αμνο­ε­ρι­φίων από την ευλο­γιά.

Ας προ­στε­θεί κι αυτό: οι απο­ζη­μι­ώ­σεις για τον Daniel δεν έχουν ακόμη δοθεί και η εφαρ­μογή του εμβο­λίου για την ευλο­γιά δεν έχει εγκρι­θεί. Ο λόγος; Έτσι θα γινόταν κατα­μέτρηση του ζωι­κού πλη­θυ­σμού. Μας θυμίζει κάτι από το σκάν­δαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Προ­κύπτουν ωστόσο δύο ζητήματα που συν­δέο­νται αντίστροφα με τις κινη­το­ποι­ήσεις των αγρο­τών. Και είναι και τα δύο εξορ­γι­στικά. Το πρώτο είναι η επι­χείρηση απο­νο­μι­μο­ποίη­σης των διε­κδι­κήσεων. Η αστυ­νο­μική βία, η κατα­στολή του αγώνα, ο δια­συρ­μός ενός ολόκλη­ρου κλάδου, ο οποίος κατη­γο­ρείται στο σύνολό του ότι έχει φάει με χρυ­σές μασέλες. Ακόμη, η ακρο­δε­ξιάς έμπνευ­σης στρα­τη­γική ενερ­γο­ποίη­σης του κοι­νω­νι­κού αυτο­μα­τι­σμού για τη δήθεν κατα­στροφή των επαγ­γελ­μα­τιών από τους κλει­στούς δρόμους. Τη στιγμή μάλι­στα που ακόμη και ο συμπο­λι­τευ­όμε­νος Τύπος κατα­γράφει την πάν­δημη συμπα­ράσταση. Η στάση αυτή της κυβέρ­νη­σης απένα­ντι σε ένα μέχρι πρότι­νος προσφι­λές σε αυτήν κοι­νω­νικό στρώμα ενι­σχύει επι­πλέον την κοι­νω­νική οργή και τον θυμό και αυτή η στρα­τη­γική της πέφτει στο κενό. Αυτήν τη φορά δεν πρόκει­ται για τους συνήθεις εξε­γερ­μένους νέους και εργα­ζόμε­νους.

Το δεύτερο και σημα­ντι­κότερο είναι η απόλυτη και κατα­φα­νής ανυ­παρ­ξία οποιου­δήποτε σχε­δίου για την αγρο­τική παρα­γωγή και το δια­τρο­φικό μοντέλο της χώρας. Στη δημόσια συζήτηση δεν γίνε­ται η παρα­μι­κρή νύξη για το πώς οι μεγάλες αγρο­δια­τρο­φι­κές πολυ­ε­θνι­κές κάνουν κου­μάντο και καθο­ρίζουν τις τιμές των προϊόντων. Για το πώς και πόσες εκτάσεις καλ­λιερ­γήσι­μης γης έχουν σπα­ρθεί με φωτο­βολ­ταϊκά για να κερ­δίζουν ενερ­γεια­κοί όμι­λοι, δίχως θετικό αντίκρι­σμα στις τιμές του ρεύμα­τος στους λογα­ρια­σμούς – το αντίθετο ακρι­βώς. Νύξη για το γεγο­νός ότι την καρα­μέλα της «πράσι­νης μετάβα­σης» σε ευρω­παϊκό επίπεδο καλούνται να την πλη­ρώ­σουν οι φτω­χοί αγρότες. Κουβέντα για το ότι η διάλυση του πρω­το­γε­νούς τομέα σημαίνει μεγα­λύτερη εξάρ­τηση από τις εισα­γω­γές με τιμές υπέρο­γκες και ποιότητα αμφίβολη.

Κι ακόμη για τον συνερ­γα­τι­σμό και τους συνε­ται­ρι­σμούς ώστε να υπάρ­ξει απάντηση στο κόστος και στη διάθεση των αγρο­τι­κών προϊόντων και να μην επι­βι­ώ­νουν μόνο οι πλούσιοι ιδιο­κτήτες. Για τη σύν­δεση με τη μετα­ποίηση και την καθε­το­ποίηση της παρα­γω­γής. Για την αλλαγή των καλ­λιερ­γειών με γνώ­μονα τη δια­τρο­φική επάρ­κεια. Για τις επι­δο­τήσεις που πρέπει να συν­δέο­νται με την παρα­γωγή γιατί, χωρίς ενίσχυση και ασφάλιση, παρα­γωγή δεν γίνε­ται. Για την εκπαίδευση του αγρο­τι­κού κόσμου στη χρήση τεχνι­κών και νέων τεχνο­λο­γιών που δεν θα επι­βα­ρύνουν το φυσικό περι­βάλ­λον και τη δια­σύν­δεσή τους με το ελλη­νικό πανε­πι­στήμιο. Για το τι θα παράγει η κάθε περι­φέρεια με βάση τα ιδιαίτερα κλι­μα­τικά της χαρα­κτη­ρι­στικά και τις παρα­δο­σια­κές της καλ­λιέρ­γειες.

Και τέλος, για τους εργάτες και τις εργάτριες γης –κατε­ξο­χήν εκμε­ταλ­λευ­όμε­νοι ευάλω­τοι πλη­θυ­σμοί– που είναι αυτοί και αυτές που δια­σφα­λίζουν πραγ­μα­τικά ότι θα φάμε.

Ναι, εξορ­γι­ζόμα­στε για το σκάν­δαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ναι, εξορ­γι­ζόμα­στε που οι αγρότες αντι­με­τω­πίζο­νται ως εγκλη­μα­τική οργάνωση. Εξορ­γι­ζόμα­στε περισ­σότερο όμως που δεν μιλάμε για την ταμπα­κιέρα. Για το ότι, αν οι αγρότες νικήσουν, δεν θα αγο­ράζουμε πλέον το ραπα­νάκι 10 ευρώ το κιλό.

Θέλεις να μαθαίνεις για τις δράσεις του ΜεΡΑ25; Γράψου εδώ.

Μετάβαση στο περιεχόμενο