Της Ηρώς Διώτη
Αναδημοσίευση από το Documento
Δεν χρειάζεται να έχει κανείς αγροτική καταγωγή ή σχετικά ερεθίσματα για να καταλάβει ότι οι αγρότες έχουν δίκιο. Το πρόβλημα είναι πολύ απλό και συγκεκριμένο. Το κόστος παραγωγής είναι τεράστιο –η ενέργεια, οι ζωοτροφές, τα φάρμακα, τα λιπάσματα, σε λίγο και το νερό, όπως επιχειρείται η ιδιωτικοποίησή του από την πίσω πόρτα– και ο κεντρικός σχεδιασμός για να αντιμετωπιστεί ανύπαρκτος.
Ούτε χρειάζεται να είναι κάτοικος της περιφέρειας για να αντιληφθεί την καταστροφή σε καλλιέργειες, ζωικό κεφάλαιο και εγκαταστάσεις που υπέστησαν οι αγρότες της Θεσσαλίας μετά τις πλημμύρες του Daniel ή οι κτηνοτρόφοι μετά τη θανάτωση πάνω από 400.000 αμνοεριφίων από την ευλογιά.
Ας προστεθεί κι αυτό: οι αποζημιώσεις για τον Daniel δεν έχουν ακόμη δοθεί και η εφαρμογή του εμβολίου για την ευλογιά δεν έχει εγκριθεί. Ο λόγος; Έτσι θα γινόταν καταμέτρηση του ζωικού πληθυσμού. Μας θυμίζει κάτι από το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Προκύπτουν ωστόσο δύο ζητήματα που συνδέονται αντίστροφα με τις κινητοποιήσεις των αγροτών. Και είναι και τα δύο εξοργιστικά. Το πρώτο είναι η επιχείρηση απονομιμοποίησης των διεκδικήσεων. Η αστυνομική βία, η καταστολή του αγώνα, ο διασυρμός ενός ολόκληρου κλάδου, ο οποίος κατηγορείται στο σύνολό του ότι έχει φάει με χρυσές μασέλες. Ακόμη, η ακροδεξιάς έμπνευσης στρατηγική ενεργοποίησης του κοινωνικού αυτοματισμού για τη δήθεν καταστροφή των επαγγελματιών από τους κλειστούς δρόμους. Τη στιγμή μάλιστα που ακόμη και ο συμπολιτευόμενος Τύπος καταγράφει την πάνδημη συμπαράσταση. Η στάση αυτή της κυβέρνησης απέναντι σε ένα μέχρι πρότινος προσφιλές σε αυτήν κοινωνικό στρώμα ενισχύει επιπλέον την κοινωνική οργή και τον θυμό και αυτή η στρατηγική της πέφτει στο κενό. Αυτήν τη φορά δεν πρόκειται για τους συνήθεις εξεγερμένους νέους και εργαζόμενους.
Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι η απόλυτη και καταφανής ανυπαρξία οποιουδήποτε σχεδίου για την αγροτική παραγωγή και το διατροφικό μοντέλο της χώρας. Στη δημόσια συζήτηση δεν γίνεται η παραμικρή νύξη για το πώς οι μεγάλες αγροδιατροφικές πολυεθνικές κάνουν κουμάντο και καθορίζουν τις τιμές των προϊόντων. Για το πώς και πόσες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης έχουν σπαρθεί με φωτοβολταϊκά για να κερδίζουν ενεργειακοί όμιλοι, δίχως θετικό αντίκρισμα στις τιμές του ρεύματος στους λογαριασμούς – το αντίθετο ακριβώς. Νύξη για το γεγονός ότι την καραμέλα της «πράσινης μετάβασης» σε ευρωπαϊκό επίπεδο καλούνται να την πληρώσουν οι φτωχοί αγρότες. Κουβέντα για το ότι η διάλυση του πρωτογενούς τομέα σημαίνει μεγαλύτερη εξάρτηση από τις εισαγωγές με τιμές υπέρογκες και ποιότητα αμφίβολη.
Κι ακόμη για τον συνεργατισμό και τους συνεταιρισμούς ώστε να υπάρξει απάντηση στο κόστος και στη διάθεση των αγροτικών προϊόντων και να μην επιβιώνουν μόνο οι πλούσιοι ιδιοκτήτες. Για τη σύνδεση με τη μεταποίηση και την καθετοποίηση της παραγωγής. Για την αλλαγή των καλλιεργειών με γνώμονα τη διατροφική επάρκεια. Για τις επιδοτήσεις που πρέπει να συνδέονται με την παραγωγή γιατί, χωρίς ενίσχυση και ασφάλιση, παραγωγή δεν γίνεται. Για την εκπαίδευση του αγροτικού κόσμου στη χρήση τεχνικών και νέων τεχνολογιών που δεν θα επιβαρύνουν το φυσικό περιβάλλον και τη διασύνδεσή τους με το ελληνικό πανεπιστήμιο. Για το τι θα παράγει η κάθε περιφέρεια με βάση τα ιδιαίτερα κλιματικά της χαρακτηριστικά και τις παραδοσιακές της καλλιέργειες.
Και τέλος, για τους εργάτες και τις εργάτριες γης –κατεξοχήν εκμεταλλευόμενοι ευάλωτοι πληθυσμοί– που είναι αυτοί και αυτές που διασφαλίζουν πραγματικά ότι θα φάμε.
Ναι, εξοργιζόμαστε για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ναι, εξοργιζόμαστε που οι αγρότες αντιμετωπίζονται ως εγκληματική οργάνωση. Εξοργιζόμαστε περισσότερο όμως που δεν μιλάμε για την ταμπακιέρα. Για το ότι, αν οι αγρότες νικήσουν, δεν θα αγοράζουμε πλέον το ραπανάκι 10 ευρώ το κιλό.
Θέλεις να μαθαίνεις για τις δράσεις του ΜεΡΑ25; Γράψου εδώ.

