Η ομιλία του μέλους της οργάνωσης Ανυπακοή, ενεργού στο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, Πάρη Λαυτσή στην κεντρική πολιτική εκδήλωση της συμμαχικής παράταξης ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά στον κινηματογράφο Τριανόν, την Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026.

Βίντεο της ομιλίας:

Ολόκληρη η ομιλία του Πάρη Λαυτσή

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

Τη δεκαετία του 1930, στη ναζιστική Γερμανία, ο Χίτλερ ίδρυσε μια κρατική οργάνωση με το όνομα «Kraft durch Freude», που πάει να πει «Ισχύς Μέσω της Χαράς». Αυτή η οργάνωση, ανάμεσα σε άλλα, ναυπήγησε μεγάλα, πολυτελή κρουαζιερόπλοια στα όποια έκαναν τις διακοπές τους Ναζί αξιωματούχοι και υποστηρικτές του Γ’ Ράιχ σε διάφορα ευρωπαϊκά λιμάνια, μεταμφιεσμένοι σε απλούς «τουρίστες».

Ήθελαν με αυτόν τον τρόπο να δείξουν ένα «ανθρώπινο» πρόσωπο προς τα έξω, την ίδια ακριβώς ώρα που στο εσωτερικό της Γερμανίας έχτιζαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία λίγο αργότερα θα εξοντώνονταν εκατομμύρια Εβραίοι, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλοι και Ρομά, και προετοίμαζαν το μεγάλο μακελειό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Θα πει κανείς: Τι σχέση έχουν οι ναζιστικές κρουαζιέρες του μεσοπολέμου με το σήμερα;

Έχουν, γιατί σήμερα το κρουαζιερόπλοιο Crown Iris επιχειρεί ακριβώς το ίδιο πράγμα: να γίνει το τουριστικό πλυντήριο του Ισραηλινού καθεστώτος απαρτχάιντ, κατοχής και γενοκτονίας. Επιχειρεί να ξεπλύνει το αίμα των χιλιάδων νεκρών παιδιών της Γάζας πίσω από τη μάσκα του «τουρισμού».

Κι αν τη δεκαετία του ’30 οι λαοί της Ευρώπης μπορούσαν να πουν ότι δεν γνώριζαν ακόμα την αλήθεια για να κινητοποιηθούν απέναντι στην παρουσία των Ναζί στα λιμάνια τους, σήμερα κανείς δεν δικαιούται να λέει ότι δεν ξέρει.

Η παρουσία τέτοιων κρουαζιερόπλοιων στα ελληνικά λιμάνια προκαλεί το κοινό αίσθημα κάθε δημοκρατικού ανθρώπου της χώρας. Γι’ αυτό κι εμείς βρεθήκαμε σήμερα το πρωί στον Πειραιά μαζί με εκατοντάδες τέτοιους ανθρώπους από εργατικά σωματεία, μαζικούς φορείς και αντιπολεμικές οργανώσεις. Και στείλαμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: 

Η χώρα μας δεν θα γίνει, ούτε αυτό το καλοκαίρι, ένα ασφαλές καταφύγιο και ένας τόπος αναψυχής για τους εγκληματίες πολέμου του IDF, τους σιωνιστές εποίκους και τους υποστηρικτές της γενοκτονίας. Μιας γενοκτονίας που συνεχίζεται ζωντανά, καθημερινά, στις οθόνες μας παρά τη δήθεν εκεχειρία στη Γάζα. 

Το Ισραήλ σήμερα συνεχίζει να βομβαρδίζει τις σκηνές των προσφύγων. Να πυροβολεί παιδιά που περνούν καταλάθος στην κατεχόμενη «κίτρινη ζώνη» παίζοντας μπάλα. Να κρατάει στις φυλακές του περισσότερους από 9.000 Παλαιστίνιους ομήρους, οι οποίοι απειλούνται πλέον ανοιχτά με τον απάνθρωπο νόμο της θανατικής ποινής.

Και δεν είναι πια «μόνο» η ισοπεδωμένη Γάζα. Είναι η καθημερινή εθνοκάθαρση και η αρπαγή γης στη Δυτική Όχθη, εκεί όπου ο παράνομος εποικισμός επεκτείνεται. Είναι η δολοφονική εισβολή και οι ανελέητοι βομβαρδισμοί στον Νότιο Λίβανο, που απειλείται πλέον ανοιχτά να μετατραπεί σε μια «νέα Γάζα».

Απέναντι σε αυτά τα εγκλήματα, η σιωπή είναι πράγματι συνενοχή.

Αν κάτι απέδειξαν όμως οι διεθνείς αποστολές αλληλεγγύης στη Γάζα, το Global March to Gaza και το Global Sumud Flotilla, στις οποίες είχα την τιμή να συμμετέχω κι εγώ, είναι ότι απέναντι σε αυτά τα εγκλήματα δεν λείπουν οι ηθικές εκκλήσεις, οι συμβολικές καταδίκες και η ανθρωπιστική διαχείριση. Όλα αυτά γίνονται φορείς νομιμοποίησης της βαρβαρότητας. Αυτό που λείπει είναι η σύγκρουση.

Μέχρι τώρα, οφείλουμε να το παραδεχτούμε, από τις δράσεις μας έλειπε η σύγκουση. Όμως οι διεθνείς στόλοι, οι μαχητικές συγκεντρώσεις το καλοκαίρι στα ελληνικά νησιά, τα μπλόκα στα λιμάνια για να μην περάσει ούτε σφαίρα πολεμικού υλικού, το σαμποτάζ ομάδων άμεσης δράσης όπως η Palestine Action, αυτές οι δράσεις, που πραγματικά κοστίζουν ακριβά σε όσους και όσες συμμετέχουν, είναι οι μόνες που παράγουν πολιτικό αποτέλεσμα. Είναι οι μόνες που συμβάλλουν στο να δημιουργούμε εμείς, με τους δικούς μας όρους, τις αναγκαίες συνθήκες υλικής σύγκρουσης και πίεσης.

Ο τελευταίος στόλος αλληλεγγύης μπορεί να μην κατάφερε να φτάσει στις ακτές της Γάζας, αλλά πέταξε στα σκουπίδια εκατομμύρια δολαρίων της ισραηλινής Χασμπάρα, της επίσημης κρατικής προπαγάνδας. Απέδειξε περίτρανα σε όλο τον κόσμο ότι το Ισραήλ κινείται πλήρως εκτός οποιουδήποτε διεθνούς δικαίου. Ότι είναι ένα κράτος-πειρατής, που δεν διστάζει να επιτεθεί, να απαγάγει και να βασανίσει άοπλους ακτιβιστές σε διεθνή ύδατα, επειδή πολύ απλά τρέμει το όπλο της αλληλεγγύης των λαών.

Και σκεφτείτε: αν τολμούν να κάνουν όλα αυτά μπροστά στις κάμερες, απέναντι σε ανθρώπους με ευρωπαϊκά διαβατήρια, φανταστείτε τι κάνουν τόσες δεκαετίες, στο σκοτάδι, εναντίον των Παλαιστινίων.

Όμως ο στόλος ανέδειξε και κάτι ακόμα: την ξεδιάντροπη συνενοχή του ελληνικού και του κυπριακού κράτους, τα οποία συνεργάστηκαν στενά με το σιωνιστικό καθεστώς για να αναχαιτίσουν την ανθρωπιστική αποστολή, πρώτα κάτω από την Πελοπόνησο στα ανοιχτά της Κρήτης και μετά λίγο ξω από την Κύπρο. Μιλάμε για συνεργασία σε πράξεις πειρατείας, απαγωγές και βασανιστήρια που εξελίχθηκαν δίπλα και μέσα στα δικά μας σύνορα, με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να μην λέει κουβέντα, καλύπτοντας πλήρως το έγκλημα.

Ξέρετε, οι γενοκτονίες δεν γίνονται στον αέρα. Κρύβουν από πίσω τους μια τεράστια εφοδιαστική αλυσίδα παραγωγής πολεμικού υλικού, τεχνολογίας και τεχνογνωσίας που αν την ακολουθήσεις μέχρι το τέλος φτάνει εδώ, στα δυτικά κράτη και τη χώρα μας.

Μπορεί στην Ελλάδα να μην έχουμε ακόμα εργοστάσια που φτιάχνουν τις βόμβες που ισοπεδώνουν τη Γάζα, όμως όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων έχουν φροντίσει να βοηθήσουν το Ισραήλ με κάθε άλλο δυνατό τρόπο:

Με δισεκατομμύρια δημόσιου χρήματος σε ισραηλινά εξοπλιστικά προγράμματα: από την Elbit στην Καλαμάτα και τους πυραύλους PULS, μέχρι την αντιαεροπορική ασπίδα που συζητούν τώρα. Με τους Έλληνες εφοπλιστές να πρωταγωνιστούν στη μεταφορά καυσίμων και υλικών για την πολεμική μηχανή του Ισραήλ. Και φυσικά με την Golden Visa να προσφέρει ασφαλές καταφύγιο σε ισραηλινά κεφάλαια, την ώρα που οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στη χώρα δεν βρίσκουμε σπίτι να μείνουμε.

Αυτή η τυφλή υποτέλεια, με το πρόσχημα της «άμυνας απέναντι στην Τουρκία», μετατρέπει την Ελλάδα στον «χρήσιμο ηλίθιο» της περιοχής. Ο αντιδραστικός άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ δεν προσφέρει καμία απολύτως ασφάλεια. Αντίθετα, μας δένει χειροπόδαρα με ένα κράτος-τρομοκράτη και μας σέρνει στο επίκεντρο μιας γενικευμένης σύγκρουσης που ο λαός μας θα τη βρει μπροστά του.

Και δυστυχώς αυτή η επιλογή δεν είναι αποκομμένη από τη δική μας καθημερινότητα. Πάει πακέτο με την ακρίβεια που τσακίζει τα σπίτια μας. Πάει πακέτο με τους προϋπολογισμούς της λιτότητας.

Τι μας λένε καθημερινά; Ότι «δεν υπάρχουν λεφτά» για την υγεία που καταρρέει, για την παιδεία, για τους μισθούς, για τις συντάξεις.

Αλλά μια χαρά βρίσκονται δισεκατομμύρια για το ReARM Europe, μια χαρά βρίσκονται εκατομμύρια για να στέλνουμε ελληνικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, για Patriot στη Σαουδική Αραβία, για τους εξοπλισμούς του ΝΑΤΟ και για τη στήριξη των άδικων πολέμων του Ισραήλ απέναντι στο Ιράν και τον Λίβανο.

Να το πούμε καθαρά: Η πολεμική οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ τρέφεται από το υστέρημα της εργατικής τάξης. Η σφαγή στην Παλαιστίνη χρηματοδοτείται άμεσα από τη δική μας φτώχεια.

Γι’ αυτό σήμερα, δεν αρκούν οι διαπιστώσεις. Απαιτείται η συγκρότηση μιας πλατιάς κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας για την ειρήνη, για τη ρήξη της Ελλάδας με το Ισραήλ και το ΝΑΤΟ, για την ανατροπή της πολεμικής οικονομίας που βάζει τις ανάγκες των πολλών κάτω από τα ματωμένα κέρδη των λίγων, για να ηττηθούν τα πολεμικά σχέδια ΗΠΑ-Ισραήλ στη γειτονιά μας.

Και για να απαντήσω στο ερώτημα του τίτλου της σημερινής εκδήλωσης: Η Αριστερά ορίζεται από τη χρησιμότητά της στην πράξη. Και σήμερα, η μόνη χρήσιμη Αριστερά είναι αυτή που βρίσκεται στον πυρήνα της προσπάθειας συγκότησης αυτής ακριβώς της συμμαχίας.

Είναι χρήσιμη μόνο αν στηρίζει την Παλαιστινιακή υπόθεση μέχρι τέλους. Μόνο αν επιδιώκει ανοιχτά, καθαρά και χωρίς αστερίσκους τη ρήξη κάθε σχέσης με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ. Μόνο αν παλεύει για να σπάσει ο αντιδραστικός άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.  Μόνο αν στηρίζει έμπρακτα το διεθνές κίνημα μποϊκοτάζ, απόσυρσης επενδύσεων και κυρώσεων (BDS). Μόνο αν αγωνίζεται για το κλείσιμο των αμερικανονατοϊκών βάσεων στη χώρα. Όχι απλά ως μια ηθική υποχρέωση να μην μπλέκεται η Ελλάδα στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των Αμερικάνων και των Ισραηλινών. Όχι απλά ως μια ηθική υποχρέωση να μην είμαστε συνένοχοι στα εγκλήματα κατά των λαών της Παλαιστίνης, του Λιβάνου και του Ιράν. Αλλά και ως μια άμεση, υλική υποχρέωση απέναντι στην ίδια την ασφάλεια και την επιβίωση του λαού και της χώρας μας.

​Αν δεν κάνει αυτά, δεν είναι Αριστερά. Είναι κάτι άλλο.

Είναι σαν τους πρώην ηγέτες της λεγόμενης «κυβερνώσας αριστεράς» που, στα διεθνή φόρουμ που διοργανώνουν, τρέμουν να προφέρουν ακόμα και τη λέξη «Ισραήλ» δίπλα στη λέξη «γενοκτονία». 

Αυτή η σιωπή, αυτή η υποκρισία, δεν είναι απλώς μια ιδεολογική ήττα. Είναι πλάτες στη γενοκτονία και το απόλυτο ξεπούλημα των αξιών της Αριστεράς για μερικά χτυπήματα στην πλάτη από το διεθνές κατεστημένο. Είναι άμεση συνενοχή στο μεγαλύτερο έγκλημα της εποχής μας.

Η Γάζα παραμένει το εργαστήριο ενός νέου, εφιαλτικού κόσμου. Εκεί, που η παγκόσμια κυριαρχία δοκιμάζει μέχρι και σήμερα τις αντοχές μας. Δοκιμάζει πόση βία, πόση φρίκη και πόση ατιμωρησία αντέχει η παγκόσμια κοινή γνώμη χωρίς να ξεσηκωθεί. Και μέχρι στιγμής, δυστυχώς, αντέχει πολύ.

Η Παλαιστίνη όμως παραμένει και η πυξίδα του κόσμου μας, το σύνορο ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τη βαρβαρότητα. Και ο αγώνας που δίνουμε για τη δικαίωσή της θα είναι μακρύς, αλλά θα είναι αγώνας και για τη δική μας απελευθέρωση.

Γιατί η νίκη της Παλαιστίνης θα είναι τελικά νίκη της ίδιας της ζωής, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας των λαών, πάνω στις ερειπωμένες υποδομές του θανάτου.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Νίκη σε όλους τους λαούς που αντιστέκονται απέναντι στον ιμπεριαλισμό.

Θέλεις να μαθαίνεις για τις δράσεις του ΜεΡΑ25; Γράψου εδώ.