Συνέντευξη του γραμματέα του ΜέΡΑ25, Γιάνη Βαρουφάκη, στον Κώστα Γκιάστα στην εφημερίδα Ελευθερία:
Κύριε Βαρουφάκη, δέκα χρόνια πριν ήταν πολύ έντονα στη δημόσια συζήτηση το ζήτημα της επιστροφής στη δραχμή. Δέκα χρόνια μετά τα γεγονότα του 2015 θεωρείτε ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς; Αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω, θα κάνατε τις ίδιες επιλογές; Σήμερα παραμένει ρεαλιστικό σενάριο η ρήξη με το ευρώ ή έχει αλλάξει η στρατηγική σας;
Θα διαφωνήσω. Δέκα χρόνια πριν η δημόσια συζήτηση αφορούσε την ανάγκη να εξέλθουμε από την καταστροφική πολιτική των μνημονίων και της μετατροπής της Ελλάδας σε αποικία χρέους, η οποία βύθιζε την ελληνική κοινωνία στη φτώχεια. Σε αυτήν τη συζήτηση, το νόμισμα είναι εργαλείο, όχι ο στόχος. Η επιλογή που έγινε από τον Αλέξη Τσίπρα να εγκαταλείψει τον στόχο για τον οποίον εκλεχθήκαμε, στο όνομα του νομίσματος, είχε καταστροφικές συνέπειες. Όπως έχω ξαναπεί, μείναμε στο ευρώ, αλλά μείναμε από ευρώ. Η κατάσταση σήμερα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό χειρότερη από το 2010 και το 2015. Έχουμε μία τεράστια απώλεια επιστημονικού δυναμικού, από νέους ανθρώπους οι οποίοι σπουδάζουν εδώ και φεύγουν να δουλέψουν έξω. Αυτό σημαίνει μια διαρκή αιμορραγία και σε πόρους και σε ανθρώπους. Έχουμε μία τεράστια αιμορραγία από χρήματα από τα funds που αγοράζουν τα κόκκινα δάνεια και μεταφέρουν τα υπερκέρδη τους στις Νήσους Κέιμαν. Έχουμε το καρτέλ της ενέργειας να μειώνει κι άλλο το εισόδημα των νοικοκυριών. Από όλα αυτά θα μας προστάτευε μια πολιτική ρήξης με την ολιγαρχία και όχι το ευρώ. Μια πολιτική ρήξης με τα καρτέλ και τα συμφέροντα των ολιγαρχών είναι, λοιπόν, και σήμερα, όπως και τότε, το ζητούμενο. Και είναι μια εφικτή, ρεαλιστική πολιτική. Σήμερα με την Ευρώπη σε απόλυτη αδυναμία, οικονομική και πολιτική, η συζήτηση αυτή δεν έχει πλέον νόημα, γιατί κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής χάρη στο ευρώ.
Νιώθω, λοιπόν, υπερήφανος για τις γενικές κατευθύνσεις της πολιτικής που ακολουθήσαμε το πρώτο εξάμηνο του 2015. Εάν γύριζα πίσω, όπως έχω ξαναπεί, δε θα υπέγραφα τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη και θα μιλούσα πιο ανοιχτά για όσα συνέβησαν στις διαπραγματεύσεις. Στη συμφωνία εκείνη έσφαλα, θεωρώντας ότι κέρδιζα χρόνο για τη διαπραγμάτευση, ενώ ο πρωθυπουργός στην πραγματικότητα κέρδιζε χρόνο για να ετοιμάσει την υποταγή.
Ο Αλέξης Τσίπρας, μέσα από το πρόσφατο βιβλίο του, επιχειρεί -όπως λέει- μια αποτίμηση της περιόδου διακυβέρνησης και των δραματικών διαπραγματεύσεων του 2015. Πολλά απ’ όσα περιγράφει αγγίζουν και τη δική σας θητεία στο Υπουργείο Οικονομικών. Το έχετε διαβάσει; Αν ναι, πώς σχολιάζετε τις αναφορές του; Επίσης, πώς βλέπετε την επιλογή του να επανέλθει πολιτικά με νέο κόμμα;
Όχι, δεν το διάβασα και για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω τον χρόνο να το κάνω. Είδα, βέβαια, τα αποσπάσματα που δημοσιεύτηκαν. Και είπα ότι πρόκειται για τη μακρύτερη ερωτική επιστολή που έχει γραφτεί ποτέ προς την ολιγαρχία. Ο κ. Τσίπρας έκανε τη δουλειά της Τρόικας και των ολιγαρχών το 2015, ανατρέποντας έναν ολόκληρο λαό, και σήμερα ζητά από όλους αυτούς να του αναγνωρίσουν ότι άλλαξε και να του δώσουν άλλη μία ευκαιρία. Δυστυχώς για αυτόν πολιτικοί αυτού του είδους είναι κατά κανόνα μίας χρήσης για το σύστημα. Κι έτσι όλη αυτή η προσπάθεια για rebranding είναι κάπως θλιβερή.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη καταγράφει, παρά τις κρίσεις, υψηλά ποσοστά δημοσκοπικής αποδοχής. Την ίδια στιγμή, η αντιπολίτευση αναδεικνύει ζητήματα διαφάνειας, όπως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Πώς ερμηνεύετε αυτήν την αντοχή της κυβέρνησης; Θεωρείτε ότι η κοινωνία δεν πείθεται από την αντιπολίτευση ή ότι τα ζητήματα θεσμικής λειτουργίας δεν αγγίζουν την καθημερινότητα των πολιτών όσο η ακρίβεια και το εισόδημα;
Η κυβέρνηση βασίζεται σε ένα 20% του πληθυσμού, το οποίο πράγματι κερδίζει από την πολιτική της. Από εκεί αντλεί τους σταθερούς υποστηρικτές της. Ταυτόχρονα έχει ένα 65-70%, το οποίο δηλώνει ότι εναντιώνεται απολύτως στην πολιτική της. Το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης διατηρεί την πολιτική ηγεμονία, επομένως, δεν οφείλεται σε κάποια δήθεν αποδοχή της πολιτικής του, αλλά στην απόλυτη αδυναμία της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης να πείσει ότι αποτελεί εναλλακτική.
Αυτό δεν είναι παράλογο, ιδιαίτερα για τα κόμματα τα οποία έχουν ασκήσει μνημονιακές πολιτικές και έχουν ψηφίσει νόμους που απλά σήμερα ο Μητσοτάκης εφαρμόζει με ευχαρίστηση. Στο ΜέΡΑ25 λέμε ότι για να νικηθεί ο Μητσοτάκης, πρέπει να νικηθεί η πολιτική που εφαρμόζει. Πρέπει να μιλήσουμε για την κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας, για την κατάργηση του «Ηρακλή» και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, να επανακτήσουμε τον δημόσιο πλούτο που ξεπουλήθηκε και υποθηκεύτηκε με τα μνημόνια. Αλλιώς, δεν πείθουμε κανέναν ότι μπορούμε να ασκήσουμε άλλη πολιτική με τα ίδια εργαλεία.
Βλέπουμε πρόσωπα εκτός «παραδοσιακού» πολιτικού συστήματος, όπως η κ. Καρυστιανού, να δηλώνουν πρόθεση δημιουργίας κόμματος. Θεωρείτε ότι πρόκειται για υγιή ανανέωση του πολιτικού σκηνικού ή για έκφραση γενικευμένης απογοήτευσης; Υπάρχει χώρος για συνεργασίες ή οδηγούμαστε σε περαιτέρω κατακερματισμό;
Εμείς στηρίξαμε την κ. Καρυστιανού και όλους τους γονείς στις μάχες που έδωσαν και δίνουν για τη δικαίωση των παιδιών και των συγγενών τους. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Η δημιουργία κόμματος είναι ένα άλλο πράγμα και κρίνεται διαφορετικά. Ένα κόμμα κρίνεται για τις θέσεις του στα μεγάλα και μικρά ζητήματα. Έως τώρα έχουμε ακούσει από την κ. Καρυστιανού κάποιες αρκετά οπισθοδρομικές θέσεις, στις οποίες ελπίζουμε να μην επιμείνει. Οι συνεργασίες, για τις οποίες με ρωτάτε, απαιτούν καθαρές θέσεις αλλαγής πολιτικής κατεύθυνσης. Για τα τρένα, για παράδειγμα, εμείς μιλάμε για την ανάγκη ενός δημόσιου, σύγχρονου και ασφαλή σιδηρόδρομου, που θα αποτελέσει την οικολογική εναλλακτική στο καρτέλ του αυτοκινητόδρομου. Αυτή είναι η λογική της επανάκτησης, που εμείς προτείνουμε. Την αντίθετη λογική, που λέει να συνεργαστούμε για να μοιραστούμε αξιώματα, εμείς την έχουμε απορρίψει.
Θέλεις να μαθαίνεις για τις δράσεις του ΜεΡΑ25; Γράψου εδώ.
