Η ομιλία της συντονίστριας της Κ.Ε. του ΜέΡΑ25, Ηρώς Διώτη, στο Thea/tro (Βασιλικό Θέατρο) την Τρίτη 16 Ιουνίου 2026, στην κεντρική πολιτική εκδήλωση της παράταξης ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά στη Θεσσαλονίκη.
Βίντεο της ομιλίας:
Ολόκληρη η ομιλία της Ηρώς Διώτη:
Πέρασαν σχεδόν δυόμισι μήνες από την πρώτη ιδρυτική συνάντηση της παράταξής μας, της συμμαχίας ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά, αρχικά στο δημαρχείο του Περιστερίου και στη συνέχεια στο Ωδείο Αθηνών, εκεί όπου περιγράψαμε μέσα σε ένα εξαιρετικά δημιουργικό διήμερο, τους πολιτικούς πυλώνες και τις οργανωτικές αρχές της παράταξης. Αυτό το διάστημα που μεσολάβησε δεν ήταν καθόλου άδειο από ειδήσεις «πρώτης γραμμής» της πολιτικής επικαιρότητας, από αυτές που κυριαρχούν στα τηλεοπτικά δελτία.
Για αρχή ιδρύθηκαν δύο νέα κόμματα της αντιπολίτευσης, η ίδρυση των οποίων οδήγησε στην άμεση ρευστοποίηση 3-4 άλλων. Περιμένουμε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, την ίδρυση ενός ακόμα, στον χώρο της Δεξιάς. Σκεφτείτε λίγο το εξής: σε ένα πολιτικό περιβάλλον το οποίο έμοιαζε ήδη ρευστό, έχουμε την ίδρυση τριών νέων κομμάτων. Τα δύο είναι από τους αμέσως προηγούμενους πρωθυπουργούς, τον Τσίπρα και τον Σαμαρά, με εμφανή στόχο να λειτουργήσουν ως συστημικοί μαγνήτες σε δύο κατακερματισμένους χώρους, τη λεγόμενη κεντροαριστερά ο ένας -λέω «της λεγόμενης», γιατί είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη η σχέση αυτού του χώρου με οτιδήποτε αριστερό- και της λαϊκής Δεξιάς ή ακόμα και της Ακροδεξιάς ο άλλος. Και ταυτόχρονα, έχουμε το κόμμα που έφτιαξε το πρόσωπο που περισσότερο από κάθε άλλο εξέφρασε τα τελευταία χρόνια την αντισυστημική αγανάκτηση, με μεταπολιτικά αν όχι αντιπολιτικά χαρακτηριστικά και θολό περιεχόμενο (έστω κι αν στην πορεία γίνεται λιγότερο θολό και όχι για καλό), την κυρία Καρυστιανού. Σε ένα πολιτικό περιβάλλον στο οποίο η δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση αυξάνει διαρκώς και η ανεπάρκεια των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι παροιμιώδης, η δημιουργία τριών τέτοιων νέων κομμάτων είναι προφανές και εύλογο να δημιουργεί τεράστιες ανακατατάξεις στις πολιτικές δυνάμεις.
Και πράγματι δείτε. Μέσα σε έναν μήνα, ο ΣΥΡΙΖΑ εξαφανίστηκε από τον χάρτη, η Νέα Αριστερά διασπάστηκε και η επιρροή της εμφανίζεται να συρρικνώνεται στο ελάχιστο, το ίδιο συμβαίνει με το κόμμα του Κασσελάκη, το ίδιο με το κόμμα των μοναστηριών, τη ΝΙΚΗ, που την καταβροχθίζει η Καρυστιανού, η Πλεύση Ελευθερίας ξεφουσκώνει αρκετά γρήγορα χάνοντας δυνάμεις προς και τις δύο κατευθύνσεις και βέβαια, η Νέα Δημοκρατία παραμένει χαμηλά και αναμένει να δει ποια θα είναι η συνέπεια της ίδρυσης ενός κόμματος από τον Σαμαρά.
Και μέσα σε αυτή την πολιτική ρουφήχτρα, βλέπουμε την παράταξή μας να παραμένει σταθερή στις δυνάμεις της, κάποιοι μας δείχνουν λίγο κάτω, κάποιοι μας δείχνουν λίγο πάνω, αλλά σε γενικές γραμμές δεν μας τραβάει η ρουφήχτρα, δεν μας πετάει το κύμα, μοιάζουμε σα να συνεχίζουμε την πορεία μας ελαφρώς ανεπηρέαστες και ανεπηρέαστοι από τα γεγονότα.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Μήπως είμαστε στον κόσμο μας, δεν έχουμε καμία επαφή με την πραγματικότητα, ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν το οποίο δεν δέχεται μηνύματα από το κύριο σύμπαν; Όχι, φίλες και φίλοι, υποστηρίζω ότι είμαστε κανονικοί άνθρωποι, που ζούμε μέσα στον κόσμο, επιδράμε πάνω του και επιδρά πάνω μας και αυτός. Μήπως τότε είμαστε μια πολύ σκληρά οργανωμένη παράταξη, η οποία χάρη στη σκληρή της οργάνωση, την κομματική πειθαρχία, τον υψηλό κομματικό πατριωτισμό και την πολύ στενή σχέση με τους ψηφοφόρους μας, κρατάμε τα ποσοστά μας και τη δυναμική μας σταθερή; Εδώ γελάμε, φίλες και φίλοι, δεν ξέρω αν υπάρχουν πιο ερασιτέχνες από εμάς στο επίπεδο συγκρότησης μηχανισμών και περίκλειστων συστημάτων.
Αυτό αντίθετα που νομίζω ότι συμβαίνει και εξηγεί την αντοχή του ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά και τη μετατροπή του στον πόλο που μένει όρθιος στο πλαίσιο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, είναι ότι αναφέρεται και εντάσσεται μέσα σε ένα σχέδιο το οποίο απαντά σε μια πραγματική ανάγκη της κοινωνίας. Γιατί, συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι, πίσω από τους τίτλους των δελτίων, πέρα από τη συζήτηση για το ποιος είναι ο καλύτερος -ή ο «καταλληλότερος» όπως το θέτουν συνήθως οι έρευνες- διαχειριστής αυτών των πολιτικών, των ίδιων πολιτικών που δυναστεύουν τις ζωές μας και τις ζωές των χαμηλότερων στρωμάτων της κοινωνίας, τις ζωές των φτωχών ανθρώπων, παραμένει ζωντανή και ζώσα μέσα στην κοινωνία η ανάγκη για μια διαφορετική πολιτική. Γιατί αυτό είναι η Αριστερά, απαντάμε σε όσους συνεχίζουν να αναμασάνε το ίδιο κουραστικό αφήγημα για το τέλος των ιδεολογικών και των διαχωρισμών Αριστεράς-Δεξιάς. Αριστερά είναι η άσκηση μιας πολιτικής που έρχεται σε ρήξη με τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, μια πολιτική που αρνείται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στο μοντέλο της εκμετάλλευσης και της ανισότητας, μια πολιτική που αρνείται τον πόλεμο, αρνείται την οικολογική καταστροφή, αρνείται τον ρατσισμό, τον αποκλεισμό των μεταναστών και των μεταναστριών, τις επαναπροωθήσεις, την πατριαρχία, τον εθνικισμό.
Υπάρχει αυτή η κίνηση μέσα στην κοινωνία; Είναι αναμφίβολο ότι υπάρχει. Τη συναντάμε στις μικρότερες και στις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις, στις πρωτοβουλίες που παίρνονται σε τοπικό ή ευρύτερο επίπεδο, σε κινήσεις στους χώρους δουλειάς, στον δρόμο. Εκφράζεται πολιτικά αυτή η κίνηση; Είναι βέβαιο ότι υπάρχει μια πολιτική αναντιστοιχία. Μια πολιτική αναντιστοιχία που δεν είναι άσχετη με τη στρατηγική ήττα που σήμαινε για την Αριστερά η συνθηκολόγηση της περασμένης δεκαετίας. Όμως, χωρίς καμία διάθεση να υποτιμήσω δυνάμεις και κινήσεις με σημαντική ιστορία και συμβολή στα κινήματα, η παράταξή μας είναι αυτή που σηκώνει αυτή τη στιγμή κατά προτεραιότητα το βάρος της αναγέννησης αυτής της Αριστεράς και της σύνδεσής της με την πραγματική κίνηση μέσα στην κοινωνία. Και αυτό είναι ένα γεγονός που μεγαλώνει τη δική μας υποχρέωση να είμαστε με τη μεγαλύτερη δυνατή συνέπεια και με τη δημιουργικότερη δυνατή δράση, η εξισωτική, ελευθεριακή, οικολογική και διεθνιστική Αριστερά που έχει ανάγκη η εποχή μας.
Να συμβάλουμε δηλαδή στη σύνδεση ενός πραγματικά επιθετικού ταξικού κινήματος διεκδικήσεων, με τις αντιφασιστικές, τις φεμινιστικές, τις αντιαυταρχικές διεκδικήσεις, με τη διεκδίκηση μιας οικολογικής πολιτικής κλιματικής δικαιοσύνης σε σύγκρουση με την καπιταλιστική ανάπτυξη και με ένα πλατύ αντιπολεμικό κίνημα, που θα αντιστέκεται στη γενοκτονία της Γάζας, στον πόλεμο στο Ιράν, στον πόλεμο στην Ουκρανία και στον υπερεξοπλισμό της Ευρώπης ταυτόχρονα.
Αυτό είναι το πολιτικό σχέδιο που βάζει μπροστά η παράταξη ΜέΡΑ25Ενωτική Αριστερά, και δεν είναι ένα σχέδιο θεωρητικό ή νεφελώδες, αλλά απαντά σε πολύ συγκεκριμένες ανάγκες της ζώης μας: στην επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, στην κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας, στην επαναφρορά στο δημόσιο και με κοινωνικό έλεγχο των μεταφορών, των υποδομών, τη διάλυση των καρτέλ και την κατάργηση των funds.
Ακούω αρκετούς να μας λένε: Όλα αυτά είναι καλά. Αλλά πρώτα δεν πρέπει να πέσει ο Μητσοτάκης. Σε αυτό είμαστε σαφείς. Δεν γίνεται να πέσει ο Μητσοτάκης ή ο επόμενος Μητσοτάκης χωρίς να συγκρουστούμε με την πολιτική του. Και δεν γίνεται να πέσει ο Μητσοτάκης με εργαλείο τις πολιτικές και τους πολιτικούς που τον έφεραν. Αν αρνούμαστε τη λογική του μικρότερου κακού, δεν είναι από κάποια επιθυμία αγνότητας, αλλά επειδή με μαθηματική ακρίβεια η υποταγή στο μικρότερο κακό οδηγεί στην κυριαρχία του μεγαλύτερου. Και αυτό ζούμε σήμερα.
Βρισκόμαστε λοιπόν, όπως είπα και στη συνάντησή μας στην Αθήνα και όπως ανέφερε η σπουδαία Σιμόν Βέιγ κατά τον Μεσοπόλεμο, αναγκασμένες και αναγκασμένοι να επιλέξουμε ανάμεσα στη συνθηκολόγηση και την περιπέτεια. Και επιλέγουμε την περιπέτεια γιατί η συνθηκολόγηση κάνει τις ζωές μας άσχημες και γιατί οι κοινωνίες δεν έχουν περιθώριο για ακόμα μια ήττα. Είμαστε υποχρεωμένες και υποχρεωμένοι να μπούμε στην περιπέτεια και να νικήσουμε.
Θέλεις να μαθαίνεις για τις δράσεις του ΜεΡΑ25; Γράψου εδώ.
