Διακήρυξη | Οργάνωση και Αλληλεγγύη παντού. Μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς.
Ζούμε στην εποχή των πολλαπλών κρίσεων: ακρίβεια, στεγαστική κρίση, εργασιακή επισφάλεια, κλιματική κατάρρευση, πόλεμος και αυταρχισμός. Στην Ελλάδα, η κατάσταση γίνεται ολοένα και λιγότερο βιώσιμη οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και θεσμικά. Παρ’ όλα αυτά, η κοινωνική δυσαρέσκεια διευρύνεται και η αμφισβήτηση εντείνεται. Καθώς οι συντηρητικές φωνές δυναμώνουν, είναι στοίχημα για τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς να γίνουν η «τράπεζα του θυμού» και να τον μετατρέψουν σε δημιουργία και κοινωνική διεκδίκηση.
Απέναντι στη μιζέρια του «δεν υπάρχει εναλλακτική», εμείς λέμε καθαρά: υπάρχει. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως δρόμος που ανοίγει με αγώνα, ενότητα και σχέδιο. Στόχος μας είναι να μετατρέψουμε την οργή σε δράση, τη διάχυτη αγανάκτηση σε συλλογική δύναμη, τις διάσπαρτες αντιστάσεις σε μαζικό πολιτικό ρεύμα.
Γιατί η κατάσταση δεν «πάει άλλο»;
Η παρατεταμένη κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας, παρά τις ρωγμές της, στηρίζεται σε τρεις πυλώνες:
Πρώτον, στην επιβολή μιας σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που μεταφέρει πλούτο και ισχύ προς τα πάνω. Η ακρίβεια, οι καθηλωμένοι μισθοί, τα ενοίκια, το ρεύμα του χρηματιστηρίου ενέργειας, οι μεταφορές, η αποδόμηση της δημόσιας υγείας και παιδείας, η επικράτηση του ιδιωτικού πάνω στο δημόσιο, συντρίβουν εργαζόμενους/ες, νεολαία, αυτοαπασχολούμενους/ες, αγρότες. Ταυτόχρονα εντείνεται η καταστολή, ο έλεγχος της δημόσιας διοίκησης και της δημόσιας σφαίρας, η χειραγώγηση μέσω των ΜΜΕ.
Δεύτερον, στην απουσία ουσιαστικής αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ ολοκλήρωσε μια πορεία συστημικής ενσωμάτωσης και διάλυσης που έχει ρίζες της από το 2015 και μετά. Το ΠΑΣΟΚ έχει ταυτιστεί εδώ και δεκαετίες με την κυρίαρχη στρατηγικη. Η λεγόμενη «νέα» κεντροαριστερά δεν μπορεί να γεννήσει ελπίδα, πόσο μάλλον χωρίς αυτοκριτική για τις πολιτικές φτωχοποίησης και χωρίς ρήξη με τον κυβερνητισμό «πάση θυσία». Το ΚΚΕ, παρά τη σημαντική παρουσία σε χώρους δουλειάς, επιλέγει πολιτική αναμονής και απομονωτισμού από κοινές μάχες, ενώ αναδιπλώνεται σε συντηρητικές θέσεις σε κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα.
Τρίτον, στην κοινωνική και πολιτική ενίσχυση της Ακροδεξιάς, που επιχειρείται να εμφανιστεί ως «αντισυστημική» δύναμη, ενώ στην πραγματικότητα λειτουργεί είτε ως συμπλήρωμα της κυρίαρχης πολιτικής είτε ως αυτόνομο ρεύμα με δική του ατζέντα και επιδιώξεις με πυρήνα του: τον ρατσισμό, τον σεξισμό, το μίσος και τον αυταρχισμό ως έσχατη καταφυγή, όταν η ωμή βία και η ιδεολογία που της αντιστοιχεί γίνεται μονόδρομος για το σύστημα. Έστω και αν η προσφυγή στη βία είναι σταθερά του καπιταλισμού, η διαχείριση της είναι καθοριστικής σημασίας για τη ζωή μας.
Ο πλανήτης σε δίνη.
Μετά τη δεύτερη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, διαμορφώνεται ένα νέο δόγμα διακυβέρνησης στις ΗΠΑ, όπου η ισχύς προβάλλεται ως υπέρτερη των θεσμών. Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, η επίθεση στο Ιράν, ο αποκλεισμός της Κούβας, η τρομοκράτηση όποιου στοιχειωδώς διαφοροποιείται, η άγρια «επεξήγηση» σε όλους πώς ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός αποφασίζει τι του ανήκει και τι όχι –όπως στην περίπτωση της Γροιλανδίας– και η ανοιχτή διακήρυξη ότι οι ΗΠΑ θα «συμπεριφέρονται ως υπερδύναμη», σηματοδοτούν μια συνολικότερη μετατόπιση: την εγκατάλειψη διπλωματικών και θεσμικών προσχημάτων υπέρ μιας ωμής επίδειξης δύναμης. Στο εσωτερικό, η λογική αυτή μεταφράζεται σε συστηματική περιθωριοποίηση των συνταγματικών επιταγών, σε ένταση της σύγκρουσης με τη δικαστική εξουσία και επιθετικότητα των μηχανισμών όπως ο ICE, με δολοφονίες, αυθαίρετες συλλήψεις, βίαιες επιχειρήσεις στο όνομα της «ασφάλειας». Έτσι, το πρότυπο της Άγριας Δύσης δεν αφορά μόνο τη διεθνή σκηνή, αλλά συγκροτεί ένα εσωτερικό καθεστώς όπου η εκτελεστική εξουσία δεν περιορίζεται από τους θεσμούς αλλά επιδιώκει να επιβληθεί πάνω τους.
Διεθνώς, η ένταση των γεωπολιτικών ανταγωνισμών και η όξυνση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας καθιστούν την υπόθεση της χειραφέτησης εξαιρετικά επείγουσα και δύσκολη συγχρόνως. H ελπίδα σταθερά βρίσκεται στη διεθνιστική δράση των λαών και στη συγκρότηση ενός νέου, φιλειρηνικού κινήματος Αδεσμεύτων Χωρών.
Η Ευρώπη που έχουμε απέναντί μας
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας μηχανισμός που οργανώνει πολιτικά τη λιτότητα, την ιδιωτικοποίηση των δημοσίων και κοινών αγαθών, την πειθάρχηση των κοινωνιών και τη θωράκιση του μεγάλου κεφαλαίου. Είναι η «Ευρώπη-φρούριο» που μετατρέπει τη Μεσόγειο σε υγρό τάφο. Είναι η Ευρώπη της «πράσινης» κερδοσκοπίας που πληρώνουν οι φτωχοί, ενώ οι μεγάλοι ρυπαντές συνεχίζουν τη καταστροφή της φύσης και του περιβάλλοντος. Είναι η Ευρώπη της πολεμικής κλιμάκωσης, της ευθυγράμμισης με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και της συνενοχής σε εγκλήματα, όπως η εξόντωση του Παλαιστινιακού λαού.
Γι’ αυτό λέμε καθαρά: η σύγκρουση με τις πολιτικές, τους θεσμούς, τις συνθήκες και τη λειτουργία της ΕΕ είναι αναγκαία, μαζί με τον διεθνιστικό συντονισμό των αντιστάσεων. Ο αγώνας στην Ελλάδα συνδέεται με τον αγώνα των λαών της Ευρώπης.
Για ποιους/ες και με ποιους/ες αγωνιζόμαστε
Ο στόχος της ριζοσπαστικής αριστεράς οφείλει να είναι η δημιουργία ενός εναλλακτικού προγράμματος και ενός ποικιλόμορφου συνασπισμού ενάντια στην εκμετάλλευση και την κάθε είδους καταπίεση, που θα υποστηρίζει αφενός μια οικονομική πολιτική υπέρ της εργατικής τάξης και του περιβάλλοντος και αφετέρου μια διεθνική και πολιτισμικά περιεκτική ατζέντα. Θέλουμε, λοιπόν, να είμαστε σαφείς σε ποιους, ποιες και πώς απευθυνόμαστε.
Οι άνεργοι/ες, οι φτωχοί/ές εργαζόμενοι/ες και συνταξιούχοι, όσοι και όσες δουλεύουν με άκρα επισφάλεια, η νεολαία –άνεργη, εργαζόμενη, σπουδάζουσα, και μεταναστευτική– οι αυτοαπασχολούμενοι/ες, συχνότατα «κρυφοί» ημερομίσθιοι εργάτες και οι αγρότες που στενάζουν υπό το βάρος της ακρίβειας που εξανεμίζει τα εισοδήματά τους, όσοι/ες χάνουν τα σπίτια τους, όσοι/ες δεν μπορούν να βρουν στέγη με αξιοπρεπείς όρους, όσοι/ες βλέπουν τον δημόσιο χώρο να περιορίζεται, όσοι/ες καταλαβαίνουν ότι οι βασικοί άξονες του κοινωνικού κράτους –η παιδεία και η υγεία– δεν είναι πλέον προσβάσιμοι με αξιοπρέπεια, όσοι/ες παρατηρούν το περιβάλλον να καταστρέφεται και έχουν να αντιμετωπίσουν τις φωτιές και τις πλημμύρες χωρίς κρατική βοήθεια, όσοι/ες έχουν ξοδέψει τον μισθό τους στις δύο-τρεις πρώτες εβδομάδες του μήνα, όσοι/ες αντιμετωπίζουν τη ρατσιστική και συνοριακή βία, την ομοφοβία, την έμφυλη βία και τον σκοταδιστικό κοινωνικό συντηρητισμό: όλες και όλους αυτούς οφείλουμε να τους πείσουμε να συμπαραταχθούν μαζί μας, να είναι μέρος του κοινού μας σχεδίου, αρθρώνοντας έναν λόγο που θα μιλάει σε αυτές και αυτούς και στα προβλήματά τους με λόγο απλό, συγκροτημένο, και θετικό.
Συμμετέχουμε, ενισχύουμε, υποστηρίζουμε την κοινωνική δυναμική και την αγωνιστική διάθεση μέσα στην κοινωνία, όπως κάνουμε στις σημαντικές μάχες του προηγούμενου διαστήματος: τα Τέμπη και τον ευρύτερο αγώνα για τα δημόσια αγαθά, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και το αντιπολεμικό, αντιμιλιταριστικό κίνημα, τις δράσεις υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών, τις δράσεις προστασίας του περιβάλλοντος και της γης, αλλά και τις νέες προσπάθειες εργατικής συσπείρωσης και αγώνα.
Ανασυγκροτούμε και διευρύνουμε την ενωτική πρωτοβουλία
Θέλουμε μια ενωτική πρωτοβουλία που διευρύνεται, ριζώνει και οργανώνει: στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στην εκπαίδευση, στα κινήματα, σε κάθε πόλη και χωριό.
Αναλαμβάνουμε την ευθύνη να υλοποιήσουμε μια διπλή δέσμευση:
α) Να καταστήσουμε την Αριστερά ξανά επίκαιρη και επικίνδυνη: με συγκρουσιακή πολιτική απέναντι στην κυρίαρχη καπιταλιστική τάξη, την ολιγαρχία, τα καρτέλ, τον αυταρχισμό και τον μιλιταρισμό, και με χειροπιαστή απάντηση στις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.
β) Να προωθήσουμε τη μέγιστη συσπείρωση των ριζοσπαστικών δυνάμεων μέσα στην κοινωνία και τη στήριξη κοινωνικών πρωτοβουλιών σε όλη τη χώρα: χτίζοντας κοινές μάχες, κοινό λόγο, κοινά εργαλεία και κοινή παρουσία σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο.
Στόχος μας είναι μια ριζοσπαστική, και κινηματική Αριστερά με μαζική πολιτική απεύθυνση: μια Αριστερά που δεν που δεν αρκείται στο να λέει τη «σωστή ή καθαρή γραμμή», αλλά πείθει στην πράξη, οργανώνει, εμπνέει, κινητοποιεί και αντέχει στον χρόνο.
Οι πολιτικές αιχμές της κοινής μας κατεύθυνσης
1) Μισθοί – εισοδήματα – στέγη: αξιοπρέπεια τώρα
- Επαναφορά συλλογικών συμβάσεων/διαπραγματεύσεων, αποκατάσταση εργατικού δικαίου, δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο.
- Καθιέρωση 35ωρου-5νθήμερου-7ωρου, επαναφορά 13-14ου μισθού, χωρίς μείωση αποδοχών, απαγόρευση απολύσεων σε κερδοφόρες επιχειρήσεις, μείωση του χρόνου που απαιτείται για δικαίωμα σε επίδομα ανεργίας μετά από απόλυση
- Ουσιαστικές αυξήσεις και Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή μισθών/συντάξεων/επιδομάτων.
- Διασφάλιση αξιοπρεπούς εισοδήματος για κάθε άνθρωπο.
- Δικαίωμα κάθε κατοίκου σε τροφή, στέγη, δωρεάν μεταφορές.
- Πλαφόν στα ενοίκια, προστασία πρώτης κατοικίας, τέλος στους πλειστηριασμούς, κοινωνική κατοικία.
- Μείωση έμμεσων φόρων και φορολόγηση μεγάλου πλούτου για κοινωνικές δαπάνες. Αύξηση του φόρου στα μερίσματα των μετόχων των εταιρειών.
- Μείωση κόστους παραγωγής για αγρότες και κατώτατες εγγυημένες τιμές.
- Αναδιάρθρωση και βαθιά διαγραφή του χρέους.
2) Το Δημόσιο εναντίον του Ιδιωτικού: Παιδεία, Υγεία, Μεταφορές και Υποδομές
- Υπεράσπιση και ενίσχυση δημόσιας υγείας και παιδείας.
- Ανάκτηση ιδιωτικοποιημένων υποδομών στρατηγικής σημασίας. Δημόσιος έλεγχος και ιδιοκτησία σε ρεύμα, νερό, μεταφορές, σιδηρόδρομο, στρατηγικές υποδομές.
- Δημόσιος τραπεζικός πυλώνας για κοινωνικές ανάγκες και προστασία από τα funds.
- Υπεράσπιση δημόσιου χώρου και κοινών.
3) Ειρήνη και διεθνισμός: καμία εμπλοκή, καμία συνενοχή
- Πλήρης εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, του δικαίου της θάλασσας και του ανθρωπιστικού δικαίου.
- Καμία αύξηση στρατιωτικών δαπανών, καμία συμμετοχή στην πολεμική οικονομία.
- Τερματισμός εμπλοκής σε πολεμικούς σχεδιασμούς. Αμοιβαία και ισόρροπη μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών των βαλκανικών κρατών και της Τουρκίας. Να μην επιτρέψουμε την ανάδυση του εθνικισμού και του μιλιταρισμού, οι οποίοι είναι διαχρονικά από τους βασικούς παράγοντες των εντάσεων που μπορούν να προκαλέσουν ανά πάσα στιγμή θερμή σύγκρουση.
- Κλείσιμο ξένων (αμερικανικών και νατοϊκών) βάσεων και ορμητηρίων, διάλυση του ΝΑΤΟ.
- Ρήξη με τον μιλιταριστικό–εξορυκτικό άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο.
- Στήριξη του Παλαιστινιακού λαού: παύση συνεργασίας με το κράτος του Ισραήλ. Αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους με βάση την αυτοδιάθεση του παλαιστινιακού λαού.
- Εναντιώση στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό στην Ουκρανία, θεωρώντας ότι οι απαράδεκτοι επεκτατικοι σχεδιασμοί του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη δεν δικαιολογούν την καταδικαστέα ρωσική εισβολή, αλλά ούτε και τη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία. Διεκδικούμε δίκαιη λύση –μακριά από πολεμικούς σχεδιασμούς– με στόχο τη θεμελίωση πραγματικής ειρηνικής συνύπαρξης των λαών στην περιοχή.
- Στεκόμαστε στο πλευρό των εξεγερμένων σε Δύση και Ανατολή, παντού στον κόσμου. Σε όσους και όσες στέκονται απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον αυταρχισμό. Είμαστε μαζί με τη Ρενέ Γκουντ και τον Άλεξ Πρέτι στη Μινεάπολη, μαζί και με την Αχσά Αμινί στην Τεχεράνη. Ενάντια στην εμπλοκή των ΗΠΑ και Ισραήλ και την προσπάθεια εκμετάλλευσης των εξεγέρσεων.
- Καταδικάζουμε την ιμπεριαλιστική εισβολή ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Καμία εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα.
4) Κλίμα και περιβαλλοντική δικαιοσύνη: Λαϊκή Πράσινη μετάβαση που θα την πληρώσουν οι πλούσιοι.
- Απαγόρευση εξορύξεων υδρογονανθράκων, απεξάρτηση από ορυκτά καύσιμα.
- Δημόσιος σχεδιασμός ΑΠΕ με συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών, όχι βιομηχανικές ΑΠΕ-αρπαχτές.
- Έμπρακτη στήριξη κινημάτων υπεράσπισης του φυσικού περιβάλλοντος και προστασίας του δημόσιου χώρου.
- Φρένο στην ανεξέλεγκτη τουριστική και βιομηχανική ανάπτυξη που υποβαθμίζει σημαντικά ολόκληρα οικοσυστήματα.
- Όχι στην καύση απορριμμάτων ως «λύση».
- Πολιτική προστασία, συντήρηση υποδομών, άμεση αποκατάσταση ζημιών στις πληγείσες περιοχές.
5) Δημοκρατία και ελευθερίες: απέναντι στον αυταρχισμό
- Σεβασμός των δημοκρατικών δικαιωμάτων, της ελεύθερης επικοινωνίας και της κοινωνικού ελέγχου της διακυβέρνησης και της ενημέρωσης.
- Μέτωπο απέναντι στην αστυνομική βία: κατάργηση αυταρχικών νόμων, κατάργηση πανεπιστημιακής αστυνομίας.
- Αναμόρφωση του Δικαίου στη βάση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των κατοίκων της χώρας και του εργαζόμενων.
- Κατάργηση του αντισυνταγματικού νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
6) Δικαιώματα – ισότητα – αντιρατσισμός: καμία ζωή «δεύτερης κατηγορίας»
- Καθολική πρόσβαση σε υπηρεσίες για τους αποκλεισμένους (άστεγους/ες, τοξικοεξαρτημένους/ες, άτομα με αναπηρία, ψυχικά νοσούντες) σε στέγη, υγεία, παιδεία, μετακίνηση.
- Κατάργηση της Ευρώπης-φρούριο, και του φράχτη του Έβρου καθώς και των ρατσιστικών συμφωνιών και πολιτικών.
- Τέλος στη συνοριακή βία και στους πνιγμούς: δικαίωμα ασύλου, κλείσιμο κέντρων κράτησης.
- Πλήρη δικαιώματα για γυναίκες και ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, στήριξη των κινημάτων.
- Νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» και ενίσχυση δομών για επιζώσες/επιζώντες βίας.
7) Δημόσιο-Αυτοδιοίκηση: Συμμετοχή, διαβούλευση, λογοδοσία
- Ισχυρό δημοκρατικό και συμμετοχικό Δημόσιο που λειτουργεί με την κοινωνία, από την κοινωνία, και υπέρ της κοινωνίας σε κάθε πεδίο (δημόσια αγαθά, δημόσιες υποδομές, δημόσιες υπηρεσίες, πολιτική προστασία)
- Απόρριψη ιδιωτικοποιήσεων και ΣΔΙΤ, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, επαρκής στελέχωση και τεχνική επάρκεια των δημόσιων υπηρεσιών προκειμένου να εκπονούν μελέτες με ίδια μέσα, περιορίζοντας την σπατάλη δημοσίου χρήματος, ενίσχυση κοινωνικών υπηρεσιών και δομών
- Συμμετοχικός προϋπολογισμός, θεσμοθετημένες δομές ελέγχου (συνδικάτα, επαγγελματικοί και κοινωνικοί φορείς πολίτες), τοπικά δημοψηφίσματα και λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία, πραγματικά αντιπροσωπευτικές εκλογές με απλή αναλογική.
- Σαφείς αρμοδιότητες με αντίστοιχους πόρους, απόδοση φόρων απευθείας σε δήμους/περιφέρειες και αύξηση κρατικών πόρων (ΚΑΠ)
Τα τρία θεμέλια της πορείας μας
1) Με ποια κοινωνική πλειοψηφία συντασσόμαστε και παλεύουμε.
Στηριζόμαστε στην εργατική τάξη, στη νεολαία, στους ανέργους/ες, στους/στις συνταξιούχους και στα λαϊκά στρώματα που πληρώνουν την κρίση. Χτίζουμε συμμαχία με μικρούς επαγγελματίες, αυτοαπασχολούμενους/ες και αγρότες/ισσες απέναντι σε τράπεζες, καρτέλ και μεγάλους ομίλους.
2) Τι κάνουμε όταν μας εκβιάζει το κεφάλαιο
Προετοιμαζόμαστε για συνθήκες ρήξης με επεξεργασίες για δημόσιο τραπεζικό πυλώνα και δημόσιο/κοινωνικό έλεγχο σε στρατηγικούς τομείς, ώστε οι ανάγκες να μπαίνουν πάνω από τα κέρδη.
3) Πώς στεκόμαστε απέναντι στην ΕΕ και στους μηχανισμούς λιτότητας
Δεν αποδεχόμαστε τον θεσμοθετημένο νεοφιλελευθερισμό της Συνθήκης της Λισαβόνας, ούτε κανόνες που επιβάλλουν ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές, καταστολή και «πράσινη» κερδοσκοπία, ακόμη κι αν απαιτηθεί ρήξη ή ανυπακοή. Παράλληλα, δουλεύουμε για έναν διεθνιστικό συντονισμό των αντιστάσεων, ώστε ο αγώνας αυτός να γίνει κοινός αγώνας των ευρωπαϊκών λαών.
Θέλουμε η ενωτική πρωτοβουλία να είναι σημείο αναφοράς, όχι «εκπρόσωπος», αλλά πάντα μαζί με όσους/ες παλεύουν, με όσους/ες δεν συμβιβάστηκαν, με όσους/ες αναζητούν συλλογική δύναμη και πολιτική προοπτική. Να γίνει εργαλείο οργάνωσης, στήριξης και συντονισμού αγώνων σε όλη τη χώρα και ταυτόχρονα ένας χώρος με μια μαζική πολιτική απεύθυνση που μπορεί να εμπνεύσει, να πείσει και να κινητοποιήσει.
«Έτσι τυφλοί όπως είμαστε σήμερα, η μόνη μας επιλογή είναι ανάμεσα στη συνθηκολόγηση και την περιπέτεια». Θα επιλέγουμε πάντα το δεύτερο.
Μπορούμε αλλιώς. Υπάρχει εναλλακτική. Και θα τη χτίσουμε μαζί.
