Άρθρο – παρέμβαση του γραμματέα του ΜέΡΑ25, Γιάνη Βαρουφάκη:
Πριν από εβδομήντα χρόνια, η Βρετανία και η Γαλλία, δύο αυτοκρατορίες σε προχωρημένη παρακμή, προσπάθησαν να καταλάβουν με τη βία τη Διώρυγα του Σουέζ. Φυσικά, η σημερινή παρακμή των ΗΠΑ δεν είναι τόσο προχωρημένη. Παραμένει η ισχυρότερη χώρα στον πλανήτη. Αλλά από την άποψη της άρχουσας τάξης της, η παρακμή των ΗΠΑ είναι πιο τρομακτική. Τουλάχιστον κατά τη δεκαετία του 1950 η βρετανική άρχουσα τάξη μπορούσε να παρηγορεί τον εαυτό της ότι παραδιδόταν σε μια «δημοκρατική», αγγλόφωνη και κυρίως «λευκή» υπερδύναμη. Αντίθετα, οι ΗΠΑ σήμερα υπερκεράζονται από την Κίνα.
Η επιθετικότητα του Τραμπ και η περιφρόνησή του προς το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο Τζορτζ Μπους ήταν καλύτερος; Σεβόταν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο; Σε καμία περίπτωση. Η διαφορά τώρα είναι ότι, μετά το 2008, και ιδίως με την τεράστια αναπτυξιακή και τεχνολογική δυναμική της Κίνας (την ώρα που η ικανότητα των ΗΠΑ να ναυπηγήσουν ακόμα και τα γνωστά τους πυρηνικά υποβρύχια καταρρέει), οι ΗΠΑ μένουν να κρατάνε ως μοναδικό χαρτί τους το νεφοκεφάλαιο, την Big Tech – η οποία όμως κι αυτή νιώθει να μην καταφέρνει να ξεπεράσει την αντίστοιχη κινέζικη Big Tech.
Κι έτσι ερχόμαστε στο σημερινό Νταβός. Η πιο σημαντική ομιλία δεν ήταν αυτή του Τραμπ. Δύο άλλες ήταν οι κορυφαίες τοποθετήσεις. Πρώτη, η ομιλία του Λούτνικ, του Αμερικάνου υπουργού Εμπορίου, ο οποίος είπε στο κοινό του: «Δεν ήρθαμε εδώ για να ενσωματωθούμε στο παγκοσμιοποιημένο σας σύστημα. Ήρθαμε εδώ για να το θάψουμε!» Και η δεύτερη τοποθέτηση, το ίδιο σημαντική, ήταν εκείνη του Μαρκ Κάρνι, του Καναδού πρωθυπουργού, μια ακροκεντρώαα, προσωπικότητα του κατεστημένου που, πάραυτα, αναδείχθηκε στο Νταβός ως ο σημαιοφόρος του τέλους της διεθνούς τάξης που ηγείται η Αμερική.
Ο Κάρνι ήταν, και στην καρδιά του παραμένει, κεντρικός τραπεζίτης. Ως τέτοιος, κατανοεί τη δύναμη των λέξεων καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Για αυτό έχει σημασία το ότι τόλμησε να πει πως, στον πυρήνα της, η έως τώρα παγκόσμια τάξη (π.χ. η εμπιστοσύνη στο δολάριο ή στο δολαριοκεντρικό χρηματοπιστωτικό σύστημα) βασίζεται ουσιαστικά στη διατήρηση της ψευδαίσθησης παντοδυναμίας – μιας ψευδαίσθησης την οποία ο Κάρνι χαρακτήρισε κλινικά νεκρή. Επί της ουσίας, ο Καναδός Πρωθυπουργός ανακοίνωσε πως η Δύση έχασε ανεπιστρεπτί τον Δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο μεταξύ των δύο ανταγωνιστικών συστημάτων: ΗΠΑ και Κίνας. Ο Κάρνι ουσιαστικά παραδέχθηκε ότι το ένα από αυτά απλά… έχασε.
Επειδή οι επιδόσεις των ΗΠΑ στον 21ο αιώνα ήταν τόσο εντυπωσιακές σε απόλυτους όρους – οικονομικά, τεχνολογικά –μπορεί να είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη σχετική παρακμή τους. Όμως μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει τον πανικό της Ουάσιγκτον που κρύβεται πίσω από τη συμπεριφορά του Τραμπ.
Παράδειγμα πρώτον, η περιορισμένη αποτελεσματικότητα των αμερικανικών κυρώσεων: Ούτε ο Μπάιντεν ούτε ο Τραμπ, παρά τα δρακόντεια μέτρα και τα εμπάργκο, δεν κατάφεραν να σταματήσουν τον ψηφιακό μετασχηματισμό (την συσσώρευση νεφοκεφάλαιου) στην Κίνα. Ούτε τη συσσώρευση στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων που η Κίνα «τολμά» να κατέχει στον δυτικό ημισφαίριο. Ακόμα και η διαφορά δυναμικού στον στρατιωτικό τομέα με την Κίνα δεν είναι εκείνη που ήταν στην αρχή της χιλιετίας.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ελπίζουν πως ο Τραμπ θα ηττηθεί στις ενδιάμεσες εκλογές. Και πως κάποιος Δημοκρατικός θα τον αντικαταστήσει στη συνέχεια στον Λευκό Οίκο. Κι έτσι να γίνει το πρότζεκτ της άρχουσας ιμπεριαλιστικής τάξης των ΗΠΑ δεν θα αλλάξει: οι ΗΠΑ θα χτυπούν αριστερά-δεξιά τόσο προς Ανατολάς όσο και προς την Ευρώπη. Αυτό πάντα γίνεται όταν μια υπερδύναμη παρακμάζει εν όψει ενός πραγματικά ανταγωνιστικού χρηματοοικονομικού συστήματος.
Η συμπεριφορά του Τραμπ μπορεί να είναι μια ακραία εκδοχή εκείνου που θα συνέβαινε ούτως ή άλλως. Αλλά όχι τόσο διαφορετική από εκείνη που θα δούμε από τους επόμενους κάτοικους του Λευκού Οίκου. Ένα πράγμα σημαίνει αυτό: Οι δημοκράτες, οι λαοί του κόσμου, η Αριστερά πρέπει να προετοιμαστούμε για εντατικοποίηση των εντάσεων, των πολέμων, των εξοπλισμών και, εν τέλει, της οργανωμένης προσπάθειας της άρχουσας τάξης μας – που δεν μπορεί να φανταστεί έναν κόσμο εκτός της ηγεμονίας της Ουάσιγκτον.
Δυστυχώς, σε αντίθεση με τον Κάρνι, οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν το θάρρος να συνειδητοποιήσουν την παρακμή της Αμερικής. Θα συνεχίσουν να ελπίζουν ότι ο ατλαντισμός μπορεί να αναβιώσει. Κι έτσι θα συνεχίσουν αγκιστρωμένοι στο σκάφος που είτε θα τους πνίξει βουλιάζοντας είτε θα τους πνίξει με άλλο τρόπο.
Να γιατί το ΜέΡΑ25 εργαζόμαστε για την κατάργηση του ΝΑΤΟ, για τον απεγκλωβισμό της Ελλάδας από αυτό.
Θέλεις να μαθαίνεις για τις δράσεις του ΜεΡΑ25; Γράψου εδώ.
