ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Πριν από εβδομήντα χρόνια, από τις στάχτες του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ξεπήδησε μια νέα τάξη πραγμάτων, που έθετε ως πρωταρχικούς στόχους των Ηνωμένων Εθνών τον σεβασμό για τα ανθρώπινα δικαιώματα, παράλληλα με την ειρήνη, την ασφάλεια και την ανάπτυξη. Σήμερα, 70 χρόνια μετά στην συμβολική επέτειο της υπογραφής της Διακήρυξης, τα Ηνωμένα Έθνη εμφανίζονται ανίκανα και απρόθυμα να υλοποιήσουν τους στόχους της και να  επιδιώξουν την αξιοπρεπή εφαρμογή του περιεχομένου της Διακήρυξης.

Σε έναν αλληλεξαρτώμενο κόσμο, οι παγκόσμιες προκλήσεις  της παγκοσμιοποίησης, της φτώχειας, της ανασφάλειας, της μετανάστευσης, της περιθωριοποίησης, απαιτούν απαντήσεις βασισμένες στις παγκόσμιες αξίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ενώνουν τους ανθρώπους και προάγουν τη συλλογική μας ευημερία. Τα ανθρώπινα δικαιώματα παρέχουν τη βάση για ένα βιώσιμο μέλλον. Όμως, προτεραιότητα σήμερα μοιάζει να είναι η προστασία της ασφάλειας των κρατών και όχι η βιωσιμότητα και η αξιοπρέπεια της ζωής και του βιοπορισμού των ανθρώπων. Σήμερα, οι εθνικές και οι υπερεθνικές ολιγαρχίες (ή ελίτ) ποδοπατούν την ελευθερία και σπέρνουν όλο και περισσότερους φόβους: φόβο μήπως κατακλυστούμε από μετανάστες· φόβο για «τον άλλο» και μήπως χάσουμε την ταυτότητά μας· φόβο μήπως μας ανατινάξουν τρομοκράτες· φόβο για «κράτη-παρίες» με όπλα μαζικής καταστροφής.

  Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι μια πολυτέλεια για τις καλές εποχές. Πρέπει να  τηρούνται σε κάθε εποχή και, ιδίως, σε καιρούς κινδύνου και ανασφάλειας. Ενδυναμώνουν τους ανθρώπους και τους δίνουν την ελευθερία να  επιλέγουν, να αμφισβητούν και να διαμορφώνουν το δικό τους πεπρωμένο. Παρέχουν ένα πλαίσιο για δημιουργικό διάλογο μεταξύ κυβερνήσεων και λαών. Αν σκοπεύουμε να πετύχει η αναζήτηση ενός  πολύπλευρα και πολυδιάστατα ασφαλέστερου και δημοκρατικού κόσμου, τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να βρίσκονται στον πυρήνα του. Η πάλη για τα δικαιώματα, για την ενότητα των αστικών, πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων, για την καθολικότητά τους χωρίς εξαιρέσεις δεν είναι απλά ένα στοιχειώδες πολιτικό καθήκον στο πλαίσιο του διαφωτισμού και της νεωτερικότητας. Πρέπει να είναι ο πυρήνας της αντίληψής  μας για την αλλαγή στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και ένα από τα θεμέλια στο σχέδιο μετάβασης για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική δημοκρατία.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τα δικαιώματα, πολιτικά, ατομικά και κοινωνικά, βρίσκονται σε πλήρη διωγμό, σε όλες τις γωνιές του πλανήτη. Η νεοφιλελεύθερη επίθεση, και δη στη φάση της κρίσης και της εσωτερικής υποτίμησης, δεν μπορεί να συντρίψει τους ανθρώπους, χωρίς προηγουμένως να τους απογυμνώσει από κάθε δικαίωμα. Η στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης περιελάμβανε και περιλαμβάνει ό,τι είχε αξία προ κρίσης: την εργασία, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την ισότητα, την ισονομία, τη δικαιοσύνη, την αυτοπεποίθηση, την ιδιότητα του πολίτη, την υπερηφάνεια. Όλα αυτά έπρεπε να υποτιμηθούν ως αξίες και ταυτόχρονα να θεωρηθούν ως μια κανονικότητα και όχι ως μια εκτροπή. Το μέσο για την υποτίμηση αυτών των αξιών είναι η αφαίρεση δικαιωμάτων και τελικά η επιστροφή στο 19ο αιώνα.

Τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου συχνά βρίσκονται σε σύγκρουση με τους σκοπούς της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα προγράμματα οικονομικών προσαρμογών διεθνών οικονομικών οργανισμών, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έχουν παραβλάψει σοβαρά τα δικαιώματά μας σε δίκαιο μισθό, σε αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, σε επαρκείς συντάξεις, στο κοινωνικό κράτος πρόνοιας γενικότερα.

Η προστασία των κοινωνικών, οικονομικών και εργασιακών δικαιωμάτων απαιτεί σοβαρούς οικονομικούς, τεχνολογικούς και άλλους πόρους. Όμως, οι εσκεμμένα περιορισμένοι πόροι με την εφαρμογή των μνημονίων, δεν μπορεί να χρησιμοποιούνται, ως πρόσχημα, από την κυβέρνηση για να αρνείται στους πολίτες και στους κατοίκους της χώρας την πρόσβαση και την απόλαυση αυτών των δικαιωμάτων. Εξάλλου,  οι παραβιάσεις αυτών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν οφείλονται μόνο σε έλλειψη πόρων αλλά, συχνά κυρίως, στην έλλειψη πολιτικής βούλησης και εφαρμογής σχετικών, επεξεργασμένων πολιτικών από τις πολιτικές και οικονομικές ολιγαρχίες (ελίτ) της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Η αποτελεσματικότητα στις μικρές και τις μεγάλες μάχες για τα δικαιώματα προϋποθέτει την ενιαία πολιτική λειτουργία του κόμματος. Απαιτείται συστηματική θεσμική, πολιτική και κινηματική δράση, που δεν εξαντλείται στην πρωτεύουσα, και βεβαίως συγκεκριμένη στόχευση. Με βάση λοιπόν τη συγκυρία και αξιοποιώντας συνέργειες με οργανώσεις και κινήματα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων, στο επόμενο διάστημα το Μέτωπο Ρεαλιστικής Ευρωπαϊκής Ανυπακοής θα αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες.