Σύμφωνα  με την ανακοίνωση  του Eurogroup της 15/6/2017,  η Ελλάδα δεσμεύεται σε στόχο πρωτογενών  πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ από το 2018 μέχρι  και το 2022 και μετά σε 2% από το 2023 μέχρι  και το 2060. Αυτό πρακτικά σημαίνει μονιμοποίηση της  λιτότητας, κάτι που συγκρούεται με την παγκόσμια οικονομική   εμπειρία: Καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν διατήρησε πρωτογενή πλεονάσματα  πάνω από το 1,9% ούτε για μια δεκαετία (πόσο μάλιστα για πάνω από  τέσσερις δεκαετίες)!

Ο μόνος λόγος που οι δανειστές εμμένουν σε μια  τέτοια γελοιότητα είναι ότι μόνον έτσι μπορούν να προσποιηθούν ότι το δημόσιο  χρέος μας μπορεί να αποπληρωθεί, με μοναδική βοήθεια τη «ελάφρυνση χρέους» που συζητούν.  Δεδομένης όμως της αναδιάρθρωσης χρέους που θα νομοθετήσουμε (με την σύνδεση ύψους χρέους και   ρυθμού αποπληρωμών στο ύψος και στον ρυθμό αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ -­‐ βλ. Τομή 1η πιο πάνω),  ο απαιτούμενος στόχος πρωτογενούς πλεονάσματος μειώνεται από το 2% με 3,5% του ΑΕΠ στο 0% με 1,5% του  ΑΕΠ – κάτι που ισοδυναμεί με την κατάργηση της λιτότητας και την δυνατότητα δραστικής μείωσης των φορολογικών  συντελεστών. [Σημ. Το κατώτερο όριο του 0% πρωτογενούς πλεονάσματος καταδεικνύει την ανάγκη να μην χρειαστεί ξανά,  ακόμα και σε περιόδους «ισχνών αγελάδων», ο δανεισμός του κράτους ώστε να πληρώνονται μισθοί, συντάξεις κλπ.]